De eerste hap was direct raak.
Voor Pier Post lag een gewone groene olijf, althans, de olijf oogde als een normale groene olijf. Maar: "Toen ik ervan in mijn mond een hap nam, knalde die helemaal uit elkaar. De olijf was van binnen geheel vloeibaar en tikte overal mijn tong eventjes aan, en dat gaf een spervuur van smaaktintelingen."
Dat spervuur duurde de hele lunch voort.
"Ferran Adrià zet je steeds op het verkeerde been. Hij plaatst je in een rollercoaster van smaken. Je smaakpapillen worden continu getriggerd en raken herhaaldelijk totaal in de war. Je proeft dingen die je normaal niet proeft. Mijn tong moest na afloop echt in een hangmat."
Pier Post was kok bij verschillende restaurants in Amsterdam. Na een aantal jaren was hij kachelmoe en werd hij productiebegeleider bij een uitgeverij.
Achter de pannen staat hij nog steeds, maar dan voor zijn thuispubliek.
Wat bleef was die droom over een tafeltje bij El Bulli in het Spaanse Rosas. Maar zie bij dat restaurant, onlangs opnieuw gekroond tot het beste ter wereld, maar eens aan te schuiven.
El Bulli is vanaf 1 april slechts een half jaar open. Eén dag per jaar in oktober kun je telefonisch reserveren. Telekabels schijnen in Rosas die dag oververhit te raken en het enige wat duizenden Ferranfreaks vooral horen, zijn in gesprek tonen.
De volgende dag is het restaurant weer een jaar volgeboekt.
Niet helemaal waar.
Schrijf maar eens een brief, in het Spaans, weet Pier.
Een kennis van zijn moeder deed dat en zie, enkele weken later kreeg hij een telefoontje dat hij kon reserveren. Voor de zondagmiddaglunch op 15 april. Hij mocht maximaal acht man meenemen.
"Mijn moeder belde of ik mee wilde en daar hoefde ik geen seconde over na te denken natuurlijk, ja, wie wel."
Hij boekte een ticket voor een vlucht naar Gerona en een hotelkamer in Cadaques, dat vlakbij Rosas aan de Costa Brava ligt. Want daar bevindt zich El Bulli. Aan een kleine baai met donker strandzand in een omgeving die is doordesemd van Fish & Chips en Friet van Piet.
Op het vliegveld van Gerona ontmoette hij zijn tafelgenoten.
Allemaal kennissen van zijn moeder, een bekende cateraar in de filmwereld.
De een kwam overgevlogen uit Londen, die uit Malaga en die weer uit Rotterdam.
Pier: "Als schoolkinderen zo blij op hun allereerste schoolreisje stapten we in het busje. Iederen was flink opgewonden en werd naarmate we dichterbij het restaurant kwamen alsmaar stiller."
De spanning kon je aansnijden toen de bus de straat van El Bulli in draaide waarmee het aftellen van de huisnummers begon, nog een bocht, nog 300 meter, nog 125 meter, nog een bocht, en toen stonden ze voor dat kleine huisje, want daar moesten ze zijn, bij dat rare kleine huisje, met ernaast een groot hek.
Pier belde aan.
Het hek draaide open naar een ruime parkeerplaats die leidde naar het strand.
Iets voor openingstijd was het.
Om één uur ging het restaurant open.
Pier: "De hele witte brigade stond ons in een rij op te wachten, 25 koks, en we mochten gerust kijken in de keuken en met Ferran op de foto."
Mokkend: "Ik heb er nog spijt van dat ik dat niet heb gedaan."
Het kleine huisje bleek te bestaan uit een aantal geschakelde huisjes met plaats voor 40 tot 45 gasten. De keuken had een groot raam grenzend aan een rots.
"Het interieur van El Bulli oogt als een Frans plattelandsrestaurant. Heel tuttig beige met bloemetjesgordijnen en kitsch tegen de muur. Het servies was weer heel kunstig. Dan lag een gerecht op een soort verchroomd bord, dan op een draperie of waaier van gevlochten ijzerdraad."
Lunchtijden van El Bulli duren van een tot zeven.
Het menu bestaat uit 30 één- tot tweehapshapjes.
Prijs: 185 euro, zonder wijn.
Zie ook maar eens een passend glas uit de wijnkaart van 150 pagina's te keizen.
"De gangen komen rap achter elkaar op tafel en dienen dito te worden genuttigd. Veel gerechten waren gevriesdroogd. Van frambozen tot asperges. Als je die te lang op tafel liet staan, werd gezegd, zouden ze smelten en het smaakeffect verdwijnen."
Dat effect was een herhaling van steeds hetzelfde in alsmaar een andere smaakmakende variatie.
Pier: "Je eet niet wat je eet. Je ziet een bietje, maar het is geen bietje. Het heeft niet de structuur, maar wel de smaak."
Werd zijn mond niet gefopt, dan wachtte die wel een entering van smaken. Zoals dat platte pindakoekje met minidobbelsteentjes gevriesdroogd fruit. "Ik proefde eerst pindakaas met aan het eind vloeibare jasmijn en passievrucht waarna al die smaken uit elkaar vielen en ik terecht kwam in een smaakgevecht tussen jasmijn, passievrucht en pindakaas".
Een hoogtepunt was een gerecht dat bestond uit roomijs, caramel en stroperig dik eigeel dat een uur was gekookt bij 65 graden ("bij 70 graden stolt dat").
Pier: "Je moest die drie ingrediënten door elkaar trekken en dan krijg je een combinatie van zoet, koud, warm en eigeel, en echt, je weet niet wat er allemaal door je heen gaat."
Niet alle gangen maakte datzelfde enthousiasme in hem wakker.
Pier gruwelt zelfs nog een beetje na van de scheermessen die drie seconden in kokend water hadden gelegen, en bestrooid met een soort tahin en sesam lelijk rauw bleven smaken. De lamshersens gekapseld in eigen jus waren zo dik als lijm. "Ook al die zeewiervariaties geloofde ik wel."
Zes tafeluren later zaten allen weer in het busje.
Voldaan en tevreden.
"Je eet niet veel. Het gaat om het proeven. Je hebt geen opgeblazen buik, maar je hoofd zit vol met smaken."
Pier had niettemin 's avonds trek.
"Ik heb in Cadaques een geroosterd kippetje gegeten en dat was geen succes. Mijn smaakgevoel bleek nog immer weg. Of misschien was dat kippetje wel gewoon niet te eten. Desondanks herinner ik me vooral ook dat kippetje als ik aan El Bulli denk. Dat had ik dus beter niet kunnen aansnijden."

Broodjes van Parmezaanse kaas en gepolijste rijstkorrels plus gevriesdroogde bietjes à la El Bulli. Foto's: Pier Post.