We zijn in Ipoh in Maleisië.
De stad werd rijk door de tinindustrie, en dat kun je aan de grande architecteur aflezen. Rondom het cricketveld vind je nog enkele fraaie Brits-koloniale panden waaronder het clubhuis van de Royal Ipoh Club en het St. Michael Institution. Beide staan fier te glimmen in het wit.
Leuk.
Maar de grootste attractie van Ipoh is kway teow.
Rijstnoedels met gestoomde kip, champignons en saus. Met als bijgerecht minitaugé uit Ipoh met gebakken uitjes en sojasaus: ngah choy.
Het klinkt als gerecht nummer 23 van restaurant Ni-Hao uit Nijkerk, maar behoort volgens culikenners tot het lekkerste rijstnoedelgerecht van Maleisië.
De beste kway teow serveert Kong Heng in het oude centrum, maar dat eethuis is dicht tijdens lunchuren.
Dus gaan we zitten bij buurman Thean Chun, het Huis van de Spiegels. Een groot open restaurant met in elke hoek een keukentje dat een eigen specialiteit serveert.
We krijgen een plekje aan de laatste vrije tafel.
Rond en van marmer, waar rondom opa’s tot kleinkinderen scharen.
Een kaart is er niet.
We wijzen naar het keukentje links en krijgen kway teow, en ja, hoe kun je lekker omschrijven.
We eten ons de sojavlekken op onze broek.
Chinese opa's met sikjes knikken goedkeurend naar ons gesmikkel met stokjes.
Minitaugé laat zich niet makkelijk vangen.
Als fotograaf Rob om een bakje sambal vraagt, ja hoor, een schoteltje sambalolie is ook goed, beginnen alle spiegels in het eethuis zowaar tevreden te glimmen.
Dan valt onze blik op een soepkommetje waaruit bijna iedereen achter ons zit te slobberen.
Laksa, horen we.
Het nationale gerecht van Maleisië.
Je eet het ’s middags, ’s avonds, rond theetijd of als Cup-a-Soupig tussendoortje.
Een noedelsoep is het, gedrenkt in een dikke visbouillon. Uitgevonden in India. In Thailand kieperen ze kokosnootmelk in dezelfde soep. In Maleisië heeft het in iedere streek een eigen invulling invulling. Sarawak, Kedah, Singapore, Johor: laksa smaakt nergens naar dezelfde laksa.
In Ipoh eten ze de soep met geroosterd varkensvlees en Indiase curryblaadjes, en kijk, daar komen de kommetjes al aan. Met peperolie voor Rob.
Alweer heerlijk.
Willen we de meest vermaarde laksa proberen, horen we, dan dienen we door te reizen naar Penang. Voor de laksa assam. Vissoep met witte rijstnoedels, taugé, reepjes kippenvlees, garnalen of makreel en de zure smaak van tamarindepasta. Afgemaakt met stukjes wilde gember, garnalenpasta, gehakte ananas, munt, komkommer en Spaanse peper.
Fijn, maar eerst de Ipoh laksa.
En ja, zegt Rob, doe nog maar zo'n kommetje sambalolie.
Op het eiland Penang voert de laksatrail ons een dag later naar Balik Palau.
Daar is de Penang laksa het allerlekkerst.
Onderweg passeren we boomgaarden vol nootmuskaat, kruidnagel, rubber en doerians, en fabriekjes waar ze garnalenpasta maken, ruiken we.
Balik Palau blijkt een niemandallig plaatsje met een markt en eetstalletjes aan een T-splitsing.
En daar moeten we zijn.
Bij de Nan Guang Coffee Shop.
De Chinese soepvrouw serveert zowel de versie met kokosnootmelk als tamarinde.
En ja, de tamarinde, het is even wennen, maar als je eenmaal de smaak te pakken hebt, wil je niet anders meer. Het zurige van de soep spoelt in een keer je binnenste okselfris. Van de kokosmelkvariant ga je enkel nog meer zweten, ook lekker trouwens.
Rob bestelt intussen nog een extra kopje sambal.
Hij heeft Indonesisch bloed in zijn aderen.
De Chinese soepopschepster kijkt hem bevreemd aan.
Een witneus met zoveel sambal, dat kan niet goed gaan.
Ik ga de markt op.
We willen een foto met een kommetje laksa incluis de ingrediënten.
En ja, in het dorpje zijn ze door de jaren aardig aan het laksatoerisme gewend, maar laksa-idolate bezoekers die de losse ingrediënten kopen, enkel voor een foto, dat is nieuw.
De tafel met uitgestalde ingrediënten zorgt dan ook bijkans voor een stormloop op de Nan Guang Coffee Shop.
Meisjes in schooluniformen giebelen, oudere vrouwen in batik nog meer.
Als het plaatje gestyled en geklikt is, willen alle kinderen naar het digitale resultaat kijken.
Duimen gaan omhoog.
De ingrediënten geven we aan de Chinese soepopschepster die mij subiet een serieus hakmes in mijn handen duwt.
Snijden, gebaart zij.
Pardon?
Rob doet alsof hij een fraai fotomoment op straat voorbij ziet komen en draait zijn hoofd een andere kant op.
Mijn hoofd kan geen kant op.
De soepopschepster kijkt me nog immer streng aan.
Ik moet snijden. Dus snij ik komkommers, verhaksel ananassen en ga driftig een vloot pepers en uien te lijf. Ook krijg ik stukken gestoomde kip voorgeschoteld, en zo blijven maar groenten, messen en vlees voorbij komen, tot grote hilariteit van alle omstanders.
Ik voel me Keith Floyd, maar dan nuchter. En meer bezweet ook.
De druppels rollen over mijn slapen.
De Chinese soepvrouw gebaart dan dat het mooi genoeg geweest is en dat ik moet gaan zitten.
Vanuit het niets komt Rob ineens aangehuppeld.
Nog immer met dezelfde grijns.
Zag er leuk uit, zegt hij.
Ik mompel wat en zweetdep mijn gezicht droog.
De soepvrouw heeft bordjes en papiertjes op tafe gezet, en daar is die weer: kway teow
“Ik kom uit Ipoh”, zegt de Chinese soepvrouw.
Zij had het papiertje gezien van Thean Chun, het Huis van de Spiegels, dat uit mijn Lonely Planet stak. Want zij mag dan wel de koningin van de Penang laksa zijn, een culinair hart verraadt zich nooit.
Maar kom, eten.
En dat doen we.
Ipoh is niet alleen een centrum voor lekkerbekken, maar ook een broedplaats voor levenslange vriendschappen.
En Rob krijgt voor onderweg een zakje sambalolie mee.

[kader]
Ben je op Penang, maar heb je geen tijd of zin naar Balik Palau voor een assam laksa af te reizen? Probeer dan het stalletje op Loring Selemat, een zijstraatje van Macalister Road in Georgetown.