"Godgodgloeiendegloeiende."
We zijn die ochtend om vijf uur vanuit Kuala Lumpur vertrokken naar het eiland Penang. Onderweg non-stop busje in, busje uit om foto’s te maken, te slenteren en geur- en smaakimpressies op te doen.
De zon schijnt 36 graden en doet ons bijkans smelten.
Enkel het vooruitzicht van onze luxe kamer in het 19e eeuwse überkoloniale Eastern & Oriental Hotel in Georgetown weet te voorkomen dat we niet al ’s middags overkokend in een nat rijstveld springen. Het Eastern & Oriental Hotel, één van de meest klassieke hotels in de Oost, en daar staan we dan, smerig, moe, geprikkeld en vooral voor joker. Want wat blijkt: onze kamerreserveringen zijn onbekend.
"Godgodgloeiende..."
Ik begin te stomen, maar slik in drie keer mijn ergernis weg als ik enkele beveiligingsemployees onrustig in hun portofoons hoor blazen. Tegelijk vertel ik de baliemedewerker met mijn allerliefste Singapore Girl-glimlach dat hij er ook niks aan kan doen en dat ik evenzo graag had willen voorkomen dat hij zich wellicht door ons opgelaten voelt.
Gevoel voor Aziatische verhoudingen zijn mij soms niet vreemd.
Of we willen gaan zitten.
Dat willen we niet, maar we doen het toch.
Intussen bel ik naar onze opdrachtgever, het is nog kantoortijd in Nederland.
Zij schuift de problemen onmiddellijk door naar de organisator, en belooft mij terug te bellen. En dat belooft zij na een telefoontje van mij opnieuw, en na weer een telefoontje opnieuw.
Na anderhalfuur zitten we nog steeds in de receptie.
Ik herdeo mijn oksels.
Fotograaf Rob haalt gekoelde glazen Tiger-bier uit de hotelbar.
Dan: Of mijnheer Opses en VanVè naar de receptie kunnen komen.
Iemand in het hotel heeft een fout gemaakt, horen we. Een reservering was blijven liggen, excuses, excuses.
We vragen beleefd om de sleutel van onze kamer. Onze gegevens vullen we later wel in.
Als ik eindelijk onder een alleswegspoelende douche sta, rinkelt met een ouderwetse rinkel een telefoon.
Het is de Duitse hotelmanager.
Hij spreekt over excuses en andere zaken.
Ik dank hem voor zijn woorden en vertel dat ik naschuimend van exotische Eastern & Oriental shampoos naast de telefoon sta, en graag nog even doordouche.
Een dag later krijgen we een uitnodiging voor een borrel. Ook kunnen we in het hotel dineren.
We gaan graag in op de borrel, maar bedanken voor het eten.
Liever verkennen we 's avonds de markten met eetstalletjes in Georgetown, vertellen we. We zijn op zoek naar de lekkerste char kway teow, want die moet nergens anders zo lekker smaken als op Penang.
Char kway teow: platte rijstnoedels met een donkere sojasaus, pepers, garnalen, mossels, omeletreepjes, taugeh en Chinese kruidnagels. Soms ook nog eens met stukjes Chinese worst en viscake. Dit alles gebakken in varkensvet.
Een vette hap op z’n Maleis.
Tijdens de borrel worden we voorgesteld aan Mr. Ho die oogt als Dr. No uit de gelijknamige James Bond-film. Verder aanwezig: de Duitse hotelmanager en een manager met een Frans accent.
Die twee dwarrelen na twee halve liters weg, wij blijven nog een rondje kleven en stappen dan bij Ho in de auto.
Ho rijdt ons naar Lebuh Kimberley, een eetmarkt in Chinatown. Daar overlaadt hij ons met bier en bestelt bij verschillende stalletjes char kway teow.
Kunnen wij vergelijken.
We twijfelen tussen de char kway teow van Kedai Kopi en Bee Hoi.
De laatste wint in de verlenging.
Aansluitend rijden we naar het Esplanade Food Center, vermaard vanwege de vis, gevolgd door een bezoek aan Gurney Drive. Overdag een drukke straat, ’s avonds een groot eetfestijn, ook wel de nieuwe Esplanade genoemd en dat betekent vis.
Char kway teow is er ook, in de Penang-versie met krab en eendeneieren, maar het bord van Bee Hoi blijft overeind.
Poe, kreunen we. Na vier halve liters, acht blikjes Tiger, drie borden char kway teow, geroosterde vis- en garnalenspiesjes, pasembur, gestoomde kip, krabcurry, krab met zwarte peper en babi pong teh.
Heerlijk, echt, heerlijk.
Gedrieën brullen we boeren uit onze buiken omhoog.
We dromen al van ons luxe bed.
Daar denkt Ho anders over.
"And now it’s time to party", zegt hij.
Hij heeft het over de Melon Sisters en neemt ons mee naar een bar die Summerwine heet.
Een nummer van Nancy Sinatra en Lee Hazelwood, weet ik.
De zomerwijn in Georgetown heeft evenwel betrekking op de borstomvang van de meloenzusjes die getweeën de bar besturen. Hun borsten ogen naar Zuidoost-aziatische maatstaven inderdaad indrukwekkend, en nee nee, blozen we lafjes, we hoeven niet te voelen hoe zacht die zijn, dat geloven we van een afstandje ook wel.
"Ah", verrukt Ho. Daar is zijn vriend mijnheer Chang.
Die is in Summerwine met een Hindoestaanse Amerikaan op IT-zaken en een Thais hoertje. In een moslimland wonen immers geen prostituees.
Tussen hen staat een fles bijna lege Chivas Regal, en een kan met ijswater. De fles wordt voor ons uitgeschonken en onmiddellijk vervangen als wij aanschuiven.
Even later volgt een volgende fles, en iedereen wordt alsmaar grappiger.
Het gaat over de opkomst van Maleisië als IT-land, het rijke hindoestaanse leven in Amerika en de genoegens van Penang. Als het Thaise meisje ons de acrobatiek van haar tong toont, vindt de Amerikaan het de hoogte tijd om te gaan.
"Wees een man", zegt het meisje, "eerst het glas van je gastheer leegdrinken."
Twee flessen Chivas later staan we buiten.
Met dwarrelingen in ons hoofd en een droge bek
Van whisky krijg je zin in bier; wij willen weer Tiger in onze tank.
Dus brengt Ho ons naar een disco aan de overkant van de straat.
Binnen stelt hij ons voor aan enkele meisjes die vragen of we van Aziatische vrouwen houden.
Wij antwoorden dat we vooral dorst hebben, kruipen uitgedroogd op een barkruk en beginnen na een paar ferme slokken terstond te zweten.
Na enkele glazen zien we vanuit een ooghoek Ho met enkele Thaise libido-uitlaatjes aankomen.
"Mr. Ho, op kwart over zeven", zeg ik.
We verdwijnen richting de dansvloer en zien op veilige afstand Ho met zijn Thaise testosteronputjes verdwijnen.
Even later staat hij voor ons met bier.
Daar komen we makkelijker op af, merkt hij.
"Houden jullie niet van vrouwen", vraagt hij.
Rob loftrompet op alles wat uit India komt. Ik huldig China, Japan, Zuid-Korea, Vietnam, Indonesië en Birma. Een kwartier later zien we Ho met glazen bier, en een mollige Hindoestaanse en voortandloze Chinese onze kant opkomen.
Ik hoef Rob niet te vertellen hoe laat het is.
We moeten toch hoognodig plassen.
Bij terugkomst staat Ho weer met bier op de dansvloer, en wij dansen om hem heen.
"Waar waren jullie nou. Ik had enkele cadeautjes meegenomen. Als goedmakertje voor de reservering."
"Dansen Ho", beveel ik.
"Oe, lang geleden, erg lang geleden."
Een kwartier houden we hem bezig.
Ho krijgt steeds meer plezier, hijgt alsmaar amechtiger en valt dan om.
Midden op de dansvloer.
We slepen hem naar buiten, peppen hem op en besluiten nog een afzakkertje te nemen in Slippery Senoritas. Daar zitten vooral expat-señores en weinig locale señoritas.
Dus willen we naar onze disco terug. Vastberaden het nu wel op de Aziatische tour te zetten.
Maar het danspaleis sluit.
Georgetown loopt om twee uur leeg
Misschien maar beter ook.
Onze ogen tollen, onze magen ook.
Ho rollen we naar zijn auto.
Het was een geweldige avond, zegt hij, echt, geweldig.
Hij heeft ook in geen jaren zo fijn gedanst.
Wij bedanken hem voor alles en zien hoe hij wädelend zonder lichten de straat uitrijdt.
Wij sloffen terug naar het hotel.
"Een goede bodem, dat char kway teow," jubelt Rob.
"Ik verlang wel weer naar een vette hap", zeg ik.
Bee Hoi, opperen we.
Een taxi aarzelt nooit.
Ook niet in Georgetown, Penang.
En Bee Hoi wokt de hele nacht door.
Met een glaasje Tiger, maar dat spreekt voor zich.