Hoe is het mogelijk.
Een file op De Afsluitdijk.
Een boot heeft de Lorentz-sluizen bij Kornwerderzand geramd en daardoor blijft Friesland anderhalf uur voor autoverkeer vanaf de Afsluitdijk gesloten.
Dus daar staan we met ons goede gedrag.
Mr en Mrs Global en onze 16 maanden jonge dochter Joeki.
Ruim op tijd vertrokken uit Amsterdam.
Maar nee.
Dag middagboot van 14.15 uur die ons vanuit Harlingen naar Vlieland zal varen.
Welkom avondboot van 19.00 die om 20.30 uur op Vlieland landt.
Dan maar wat door Harlingen slenteren.
Geen straf.
Harlingen is een van de mooiste dorpjes van ons land.
Maar eerst nog die file, en onze boottickets telefonisch omwisselen en het hotel over onze vertraging informeren.
Hopelijk gaat Joeki in haar kinderzitje slapen, maar nee, zij zit liever met pappa achter het stuur en stapt trots door de file.
Toettoet, zegt zij.
De chauffeurs zwaaien terug.
Een weekendje Vlieland was het idee. Omdat je na twintig keer Hotel Van der Werff op Schier eens een ander eiland wilt.
We hadden gelezen over het gepimpte Badhotel Bruin op Oost-Vlieland.
De ronkende hotelbrochure beloofde van alles. 'Lever de bagage af bij de paard en wagen die op de kade staat te wachten en wandel het charmante dorp in'. Wat te denken van de fatboy voor de hond en tripp trapps voor de kinderen, voor wie elke avond een beertje in bed klaar lag. En dankzij de interne babyfoon konden pappa en mamma ongestoord beneden eten in het restaurant en genieten van een 'mediterrane keuken met Vlielandse flair' gebaseerd op 'zoveel mogelijk uit eigen streek', weg te spoelen door 'de grootste wijnkelder van Noord Nederland'.
Dus stappen we met vijf uur vertraging nog immer opgewekt in Harlingen aan boord van de ms. Vlieland. Een sieraad van een boot. Bekroond met de design-Oscar uit de cruise- en ferrywereld.
Terecht.
Vooral de trendy lounge en hippe bar misstaan in geen enkele hoofdstad.
Om 20.30 uur landen we op de donkere kade van het dorp Oost-Vlieland.
De beloofde paard en wagen staan dan al op stal. In plaats daarvan wacht een truck waarin we onze koffers kunnen laden, beloofde de hoteleigenaar.
Maar hoe we ook zoeken, die zien we niet. Wel staan er laadwagens klaar voor Strandhotel Seeduyn.
Weer een belletje dan maar.
“Nee, we hebben daar geen eigen laadkar. Je bagage kun je wel in die van het Strandhotel doen”, vertelt de hoteleigenaar.
Helder.
Badhotel Bruin handelt in praatjes, mopperen we, terwijl we met koffers en babyspullen al door de Dorpstraat richting hotel puffen.
Gelukkig hebben we niet al te veel bagage.
En ach, het is slechts tien minuten zeulen.
Wie heeft dan nog paard en wagen nodig.
De eigenaar van Badhotel Bruin zit zelf achter de receptie.
Joeki begin subiet tegen hem te dreinen; zij moet echt in bed.
Maar in onze bestelde Hästens-suite ontbreekt een kinderbedje, laat staan de beloofde knuffelbeer. Merkwaardig.
Hij weet van Joeki en de vertraging, en weet toch ook dat het al ruim over peuterbedtijd is. En dan blijkt ook nog eens onze plastic sleutelcard niet te werken.
Mrs. Global oogt als ontploffingsgevaarlijk.
Joeki ook.
En er komt bijkans rook uit de oren van Mrs. Global als zij de Hästens suite ziet.
Een van de duurdere kamers, maar niet groter dan een zolderkamertje.
Het in allerijl geïnstalleerde HEMA-kinderbedje blokkeert bijkans de badkamerdeur, zonder ligbad, waar de goedkopere superieure kamers die wel hebben.
Niet om lullig te doen, maar dat is vreemd.
“Ik wil naar huis”, moppert Mrs. Global. “Wat is dit voor raar hotel. Kleine kamer, geen kinderbedje, geen bad, geen paard en wagen, geen teddybeer, wat een larie allemaal. En wat een kutontvangst. We hadden gebeld dat we later kwamen."
En dan valt zij tevreden in slaap.
De volgende ochtend lijkt alles beter.
We rollen Joeki in haar Urban Jungle over schelpenpaadjes door de duinen naar het zandstrand.
Zij heeft de hele dag nodig om bij te komen van de lange reis, en slaapt 's avonds -nog immer beerloos- na een enkel vocaal opstootje als een roos.
Dus aanschuiven in het mediterrane restaurant met Vlielandse flair en de grootste wijnkelder van Noord-Nederland.
De wijnkaart is evenwel bescheiden. En de Ripasso die we op het oog hebben, is van de lijst gehaald.
“Gek”, zegt het bedienmeisje. “U bent al de derde vanavond die naar die fles vraagt. Waar niemand die voorheen zag staan.”
Over het eten zelf kunnen we kort zijn.
Dat is niet best.
De salade met veldsla en linzen blijkt gedrenkt in zoet; de diepvriescarpaccio met foie gras-boterkrullen smaakt naar nergens; de zeebaars komt van de grill, maar mist de geur en smaak ervan, hoe nadrukkelijk ook grilrandjes in de bebloemde vishuid zijn gedrukt. Ook de tarbot wordt opgediend met een grilbelofte, maar heeft overduidelijk enkel boter geproefd. En wat doen die Hollandse garnaaltjes, streepjes mayonaise en al die andere poespas over de vis en elders op onze borden.
Sommige restaurants verwarren overdadig met lekker.
Maar opsmuk dient enkel ter maskering van slechte kwaliteit.
Ook tijdens de bediening gaat er die avond logistiek van alles mis. Edoch, de stagières van de Hogere Hotelschool uit Leeuwarden doen allemaal vreselijk hun best, zoals iedereen in het hotel zijn best doet. En dat is aandoenlijk.
Suite en eten blijven een teleurstelling. En de leugenpraatjes over paarden en beren kan het hotel maar beter voor zich houden.
In de loveseats en hangbanken beneden blijkt het evenwel fijn vertoeven.
Edoch: niet meer doen zo'n suite in Badhotel Bruin, besluiten we.
Op Vlieland komen we wel terug.
Bijvoorbeeld vanwege dat biefstukje bij 't Geuzennest of wellicht later voor de lamsoren of het Vlielands konijn met cranberrysaus.
Die flessen wijn van Badhotel Bruin nemen we dan wel mee de duinen in.
Of smokkelen we aan boord van de ms. Vlieland. Om het hele weekend over het water te heen-en-weren, en relaxed over de wadden met de robben te staren.

[kader]
Vlielandse specialiteiten zijn schaars. Behalve de obligate kruidenbitter en cranberrydrankjes. Voor toeristen zijn er nog de Geitenkeutels, Konijnenkeutels en Meeuwen Flatsen en ander Vlielander suikergoed uit het nostalgische snoepwinkeltje. En voor liefhebbers wachten vele Vlielandse konijnen. Probeer op de wal de hamburger van de lunchkaart van eetcafé Nooitgedagt in Harlingen.