Omdat we volledig bevooroordeeld zijn, verwachten we Oost-Europese maffia, zelfgestookte wodka, communistisch beton en slecht eten. Avontuur dus. Uit voorzorg boeken we het mooiste hotel van de stad: het statige Carlton (Radisson SAS) dat ons graag tegen een eerlijk perstarief ontvangt. Wanneer we met de taxi vanaf het vliegveld door het wolkendek heen rijden en links en rechts de jaknikkende resten van een olieraffinaderij waarnemen, roepen we simultaan “zie je wel wat een depressieve chaos”. Des te groter is daarna de verrassing als we een prachtig historisch centrum binnenrijden. Het hotel is lekker majestueus op z’n Slavisch en blijkt vol zakenmensen te zitten. Want het gaat bijzonder goed met het land.

Bratislava heeft zo’n 450.000 inwoners, de overzichtelijke omvang van Utrecht en is opvallend schoon. Er is een oogverblindend mooi operahuis op ‘ons plein’, een UFO-restaurant bovenin een brugpijler, een kasteel op een heuvel en een skipiste middenin de stad (die voor de broeikasrevolutie nog iedere winter in bedrijf was). Daarnaast stroomt de razendsnelle Donau (hier: Danube) schön & blau zijn eigen weg. Tijdens een kort verkenningsrondje, ontdekken we tal van hippe, moderne horeca en besluiten we om ons dit weekend vooral op de avondprogrammering van de stad te richten. Cultuur kan altijd nog.

De eerste avond drinken we cocktails (halve-liter-mojito’s voor nog geen drie euro!) en dansen we de salsa want Cubaanse tenten zijn hier verbazend hot. Al snel leggen we contact met de lokale Jet Set en zitten we met een Slowaakse autocoureur, Idolsfinalist en diplomatenzoon tot diep in de ochtend aan de champagne.

De volgende dag neemt Thomas, de autocoureur, ons mee naar het Joodse (hotel)restaurant van zijn moeder Chez David. Daar gebruiken we een goddelijke lunch met echte Russische Borsjt, malse eend, krokante Wiener Schnitzel (kalf!) en deegrolletjes met gehakt. We drinken er lokale frisdrank met kruiden bij en onze kater ebt zowaar een klein beetje weg.

’s Avonds neemt de aantrekkelijke PR-dame van het Carlton ons mee op sleeptouw. Als verrassing voor haar en de gastvrije stad trekken we onze witte officierspakken aan. We hopen dat de Bratislavaan de koude oorlog uit z’n systeem heeft gebannen en de film Top Gun kent. Dat blijkt gelukkig zo en de nacht duurt nog langer dan de vorige. We beloven onze nieuwe vrienden om snel terug te komen in dit Parijs van Oost-Europa. In de zomer hebben overigens alle mooie meren in de stad een eigen strand en mag er (topless) gezond worden. Cultuur kan altijd nog.