Jarenlang kampeerden we op een boerencamping in Grignan.
In de Drôme.
Op een kruiploopje van een slager, alimentation en bakker, en toch midden in de natuur tussen de truffelbomen en lavendelvelden.
Volgens veelkampeerders was het de mooiste camping van Frankrijk.
Gasten bleven er dan ook terugkomen.
Totdat ze kinderen of kleinkinderen kregen, want die waren op de camping van Max en Veronique niet welkom.
Grignan lag op prettige rijafstand van verschillende Côte du Rhône-Villages-dorpjes als Valréas, Visan en Vinsobres.
De laatste V van deze VVV hadden we geadopteerd. Omdat het zo mooi op een heuvel lag zoals alleen Franse plattelandplaatsjes ademloos fraai op een heuvel kunnen liggen.
In Vinsobres kenden we na verloop van tijd de weg.
In de groentewinkel van René Chambon mochten we zelf de perziken en tomaten uitzoeken, en we waren op bonjour-niveau in de bakkerij van Monsieur Ginoux.
Ook Pipo herkende ons elk jaar na enkele dagen weer.
De hond bezette steevast het kruispunt voor het terras van Le Bistrot, aan de Place de l'Eglise. Afdalende wielrenners moesten voor hem in de smalle straatjes flink in de remmen knijpen. Ook voor claxons was Pipo oost-indisch doof.
Vinsobres kende een lange wijngeschiedenis.
De naam van het dorpje zou verwijzen naar sobere wijn. Althans, een aartsbisschop uit het nabijgelegen Vaison-la-Romaine had de wijn uit Vinsobres ooit als zodanig betiteld.
Een gevreesde druivenziekte maakte in de 18e eeuw aan de productie van de sobere wijn evenwel een einde. De wijnboeren besloten zich daarom om te scholen tot olijfboeren. De meeste olijfbomen vroren evenwel na de strenge winter van 1956 dood. Een hoekje wijnstokken overleefde de vorst, en dus bekeerden de boeren zich weer tot de wijnbouw.
Vinsobres beleef aldus Vinsobres.
En ik zag een verhaal in Vinsobres.
Een portret van een typisch wijndorpje in Frankrijk.
Dat vond een reisblad een goed idee.
Mrs. Global, toen nog gewoon Miss Global, volgde op dat moment een fotocursus en zou de plaatjes schieten, en via een pr-bureau wist ik gedurende onze vakantie voor enkele dagen een gratis kamer in een hotel annex wijnchateau te regelen.
Aldus verruilden we gedurende onze vakantie onze tent in Grignan voor een luxueuze matras in Domaine de Cabasse in Seguret.
Om negen uur 's ochtends de volgende dag werden we bij Le Bistrot in Vinsobres opgewacht door een vertaler. Fransen mogen dan in Europa een grote mond tot ver over hun landsgrenzen hebben, de meesten weigeren ook maar een woord over diezelfde landsgrenzen te spreken.
We gingen eerst op bezoek bij Richard en Pascal Jaume, twee wijnbroers die midden in Vinsobres hun wijnkelders hadden.
Voor de deur werden we tegemoet gekwispeld door Pipo.
Richard was zijn baasje.
We vertelden dat we hem kenden. Van het kruispunt voor Le Bistrot.
“Hij past niet alleen op ons huis, maar dus kennelijk op het hele dorp”, grapte Richard.
Na die grap bracht hij ons naar de Jaume-wijngaarden. Gelegen tegen de hellingen richting St. Maurice, een andere Côte du Rhône Village.
Les Côtes, heet het gebied. Volgens Richard het beste terroir van Vinsobres. Dankzij de ligging, temperatuur en vooral de mergelbodem.
Hij ratelde nog een rondje over verschillende druivenrassen, liters en opbrengsten, en toen gingen we terug naar Vinsobres om te proeven.
In de wijnkelder van Jaume stonden al tien flesssen open.
Het was nog geen elf uur.
Miss Global slikte.
De foto's die ze na de proeverij schoot van de broers waren niet echt overtuigend, en bovendien, we moesten door.
Beneden in het dal wachtte Hubert Valayer van Domaine de Deurre. Een buitenbeentje onder de locale vignerons.
Met een kale kop en een grunge baardje scheurde hij op een Harley door het dorp. Op zo'n motorfiets was hij ook getrouwd in Las Vegas met zijn Amerikaanse vrouw. In de Amerikaanse bak die naast het domaine stond, waren ze van Californië naar Europa gescheurd.
Zijn grootvader was een gerespecteerd wijnmaker en oprichter van de coöperatie. Hubert wilde liever voor zichzelf beginnen en besloot het contract met de coopérative niet te verlengen, en daar schrok iedereen in Vinsobres van. Want de familie bezat aanzienlijke hectares op Les Côtes. En die smakelijke liters kon de coöperatie goed gebruiken.
Hubert zag het anders.
Hij wilde geen druiven kweken, maar zelf wijn maken. En dat lukte.
Domaine de Deurre maakte al jaren de beste witte wijn van het dorp.
En natuurlijk moesten we die proeven.
Miss Global zag de open flessen en besloot dat ze buiten enkele foto's wilde maken.
's Middags kregen we een lunch aangeboden. Met de burgemeester en eigenaar van een viersterren camping. Acht gangen, met steeds weer een andere Vinsobres. In welke druivencombinatie dan ook.
De ogen van Miss Global tolden. Zij viel bijna van haar stoel.
Ook de olijke burgermeester kon haar niet wakker houden.
Zij bleef evenwel keurig naar hem lachen.
“Ik wil naar bed”, fluisterde zij tussen hoofdgerecht en dessert in mijn oor.
“En Jezus, ik word gek van die man.”
Maar Miss Global mocht niet naar bed, maar moest aan de slag.
Op het programma 's middags stond nog een afspraak met François die ons alles ging vertellen over de geschiedenis van het dorpje, incluis een wandeling door het dorpje. Met als toetje een proeverij. Met medewerking van onder meer Château de Rouanne, Domaine Bouchard de la Bicarelle, Domaine Chaume Arnaud.
En zo moesten we zonder morren blijven luisteren naar beleefdheidsgesprekken, en zonder tegengas blijven glimlachen naar nog weer nieuwe gastheren en gastmevrouwen.
Leuk, zei Miss Global.
Ja, leuk, zei ik.
Om zeven uur waren we terug in het hotel.
Miss Global ging meteen onder zeil.
Ik besloot tot een ontnuchterende duik in het zwembad.
Een uur later moest ik Miss Global wakker maken.
Voor de volgende proeverij met vier wijnproducenten uit de streek, met aansluitend een etentje in Le Bistrot.
“Kom op aanstelster”, zei ik. “Dit is geen snoepreisje, maar werk.
"Je bed uit. We moeten door."
Miss Global heeft me vanaf die dag nimmer meer een prettige vakantie gewenst als ik op pad ging voor een food & travel-reportage.
In plaats daarvan stopt zij altijd stiekem een doosje Finimal tussen mijn onderbroeken.
Want ja, je moet wel door.