De bacalao is onderdeel van het voorgerecht welke in het weekmenu wordt omschreven. Maar wat is bacalao nu precies? De bacalao betekent in het Spaans “stokvis” en is dus, hoe kan het ook anders, een vis die aan een stok wordt gedroogd. Meestal wordt hiervoor kabeljauw gebruikt, maar ook leng of koolvis is een prima vis om ook aan de stokken te hangen.

De Vikingen bedachten deze manier van conserveren voor de lange vaartochten over de oceaan. Na de vangst in het voorjaar wordt de vis schoongemaakt, de kop en de ingewanden worden verwijdert. Dan worden ze aan de staart aan stokken gehangen in de zon, volgens traditie 3 maanden lang. Wanneer de vis ook is nagedroogd in pakhuizen wordt deze keihard en weegt nog maar 20% van het originele gewicht. Pas nadat de ruige Vikingen de grote plas waren overgestoken, omgedraaid en uiteindelijk in Portugal weer voet aan Europees grondgebied zetten, werd het zouten aan deze manier van conserveren toegevoegd (klipvis genoemd omdat hij op de klippen werd gelegd om te drogen). De huidige manier van conserveren van de bacalao is een combinatie van beide methoden. Dus voor het ophangen van de “natte” vis een flinke laag zout over die kabeljauw en dan lekker een paar maandjes laten drogen aan een stok.

Voordat de vis gegeten kan worden moet je de vis weken. Het liefst een dag of 5 (vergeet het water niet te verversen na ongeveer 9 uur!), hoe witter de vis wordt. Doe dit ook in de koelkast voor het beste resultaat. Maar pas op, te lang weken kan tot smaakverlies lijden. Te kort weken is de vis waarschijnlijk te zout.

Voor de smulpapen die Sonja Bakker de hand hebben geschud: stokvis bevat slechts 338 calorieën per 100 gram!

Nu hebben we dus een lekker recept met bacalao, maar wat zonder een goed begeleidend glas wijn? Daardoor ziet de wereld er vaak “rosé” kleuriger uit, krijgen we “rode” wangen, worden we opgewonden van de spannende “bubbels” of trekken we “wit” weg bij toch net dat ene glas te veel.

Spanje is dan ook een uitgelezen land voor mooie wijnen. Het is zelfs het 4e meest producerende wijnland van de wereld. Waarom? Vooral vanwege de ligging van de gebergtes, welke weer invloed hebben op het zeeklimaat. In elke streek groeien bepaalde druivensoorten het beste.

Ooit waren het de Romeinen die de wijnstokken in Spanje plantten, naast de olijfbomen die het op de Spaanse grond ook wel prima zouden doen. Druivensoorten als de Garnacha (grenache in Frans), Temperanillo (bekend van de Rioja), Macabeo en Xarel-Lo (beide te vinden in de Penedes) zijn die welke prachtige wijnen produceren. Er zijn natuurlijk nog legio andere druivensoorten ontwikkeld door de eeuwen heen.

Onlangs hebben wij ons assortiment wijnen doorgeproefd met twee vinologen. Het is toch fijn te weten wat de kenners nu vinden van ons aanbod. Al snel zul je, als elke consument denken, de goedkopere exemplaren zijn het minste. Maar wat bleek, bij een slok Canforrales tinto (een jonge rode wijn uit DO La Mancha voor een paar euro) begonnen beide heren te glimmen.

Ze schudden zo uit hun mouw wat ze proeven, een uitdrukking als “nat karton” was natuurlijk lachwekkend, maar kwam gelukkig maar één keer voor. Maar probeer maar eens goed te benoemen wat je proeft. Is natuurlijk een kwestie van heel veel proeven en ervaringen delen. Na een intrigerende avond, waar iedereen uiteindelijk voorzien was van rode konen konden we de avond met trots afsluiten. (de meeste deelnemers slikken stiekem toch alle slokjes door, met het excuus “’t is zo zonde”…).

Naast de “parade paardjes” als de Tres Picos en de Gran Campellas crianza uit DO Campo de Borja, bieden we ook heerlijke, toegankelijke wijnen als de Solar de la Vega uit DO Rueda en de Duron uit de DO Ribera del Duero.

Om nog even terug te komen op het voorgerecht met bacalao; probeer daar eens een glas Jaume Serra Macabeo bij. ! ¡A su salud!

Miss Casa Molero, de zus van de hermanos!