Een tijdje geleden stuitte ik op een lekker dik boek uit Engeland. Zo een waarvan je hart accuut een huppel maakt. Op alle fronten was het goed. Het was dik, duur, lux, mooi, vol, en vooral ook lekker. Het was Italiaans -- en zo dus ook de auteur -- dus dat is dubbel zo lekker. En het was zooo mooi gemaakt. Met de beste foto's, het mooiste papier, drie leeslinten, kapitaalbandjes (wat?), goed design. Kortom: die moest ik hebben voor in mijn stal!

Even leek het erop dat helemaal niemand uit Nederland geinteresseerd was in deze kanjer... Ik mocht gewoon een bescheiden bod op de rechten doen bij de buitenlandse uitgeverij. Ik moest even geduld hebben, want er kwam een nieuwe mevrouw werken, maar het zou allemaal wel goed komen.

Ondertussen zag ik de Engelse editie van het boek al verschijnen in de Elle Eten, op stapels bij de Broese in Utrecht, en op allerlei andere culi-plekken. Ik was dus duidelijk iets moois op het spoor!

En toen... Kwam er ineens een berichtje dat het boek toch ook al ergens anders op een bureautje lag. En het is policy diegene ook nog even de kans te geven om een bod te doen op het boek. Ach, loopt wel los, dacht ik. Aber nein. De andere uitgever was wakker. En hoe. Het werd een aggressieve bieding. Veel geld. Heen en weer, marketingplannen, positionering en grof geschut. Ondertussen was ik nog een weekje of wat in Thailand. Spannend sms-en met mijn directeur of er nog nieuws was over de veiling. Nee.

Na weken wachten en aan het lijntje hangen, steeds meer stress vanwege planningen voor brochures waarin het project aangekondigd zou moeten worden, en bellen bellen bellen naar Engeland hoorde ik dus donderdag dat het boek niet aan Kosmos verkocht zou worden, maar aan de andere partij. Dus.

Soms wil je iets zo graag. En ben je al zo betrokken bij het hele project. En heb je je zinnen er op gezet. En heb je de plannen al geschreven. En heb je al gedroomd over de ontmoeting met de (aantrekkelijke) auteur, dat het gewoon pijn doet als het niet doorgaat. En het ging niet eens om geld. Ze hadden voor dit project een beter gevoel bij de andere partij... Dus.

Nou, ik moet maar langzaam aan mijn herstel gaan beginnen. Ik kan de andere partij: Uitgeverij Fontaine, feliciteren met een nieuwe toptitel, en de Nederlandse bevolking met een toekomstig nieuw lievelingsboek! Ik kan iedereen alvast aanraden komend najaar vooral op te letten op de Nederlandse editie van Made in Italy, Food & Stories van Giorgio Locatelli! En ga vooral eens eten in zijn Londense restaurant. http://www.locandalocatelli.com/ En meer wil ik er niet meer over zeggen...