Na een misselijk makende slingerweg arriveerden we bij de vesting El Bulli. Hier bleek je onmogelijk binnen te kunnen komen. Je kon niet aanbellen, de hekken waren dicht en de telefoon werd niet opgenomen. Om er toch iets aan te hebben kookten we onder toeziend oog van bronzen stieren een gerecht op onze Coleman en maakten er mooie plaatjes van. Net toen we weer wilden vertrekken stopte er een Peugeot 205 voor het hek. Hier sprongen jonge ambitieuze gedrilde Japanse koks uit. Zij hadden de sleutel van de achteringang van het terrein. Wij slopen met ze mee en belanden na een lange wandeling in de kleedkamer van het walhalla: de keuken (lees: het laboratorium) van El Bulli. De Japanners keken ons aan en wij stonden voor de keus: hazenpad op of keuken in en op naar de meester. We besloten tot het laatste maar werden tegengehouden door een Spaanse kok die ons woedend het terrein afveegde. Wij stribbelden tegen en drukten hem een exemplaar van ons Studentenkookboek in z’n handen. Wij dachten de strijd verloren te hebben en dropen af. Bijna terug bij de auto zwaaide de zojuist nog woedende kok naar ons. Wij begrepen er niets van maar liepen terug. De kok was ontdooid en maande ons richting de keuken. We konden de meester 1 minuut spreken. Met open mond liepen we het keukenrestaurant binnen: We zagen geen bouillon trekken, geen grill gloeien en geen vlees roosteren. Alleen eindeloos veel papier met ingewikkelde berekeningen, stofjassen en –brillen. Ferran Adrià zat aan een bureau en keek toe op de zwoegende laboranten. We konden met hem op de foto en boden hem een Studentenkookboek (geschreven in het Nederlands) aan. Hij was zelfs zo vriendelijk ons een recept mee te geven. Het enige wat we niet voor elkaar kregen was een tafeltje voor de lunch. Nog steeds hebben we niet gegeten bij dé culinaire vernieuwer van de wereld. Maar goed, er moet iets te verlangen blijven in het leven.