Verwacht in Suriname geen tarwebloemzachte palmenstranden.
In plaats daarvan vind je langs het overgrote deel van de kust een laag grijze drab, uitgebraakt door de Amazone-rivier.
Op een strook zand van vijf kilometer na.
Galibi, heet die zandstrook met caribean-feel.
Ongeveer drie uur bussen en twee uur varen vanaf Paramaribo.
Je hotelbed staat in een eenvoudige hut tussen mangostruiken, katoenplanten en cashewnootbomen, op loopafstand van de indianendorpen Christiaankondre en Langamankondre. Dat maakt het strandleven er net even anders dan op Guadaloupe en Kho Pha Nhang.
In de tweelingstad Christiaankondre en Langamankondre wonen zo'n duizend indianen; Cariben en Arowakken.
Ga gerust bij hen buurten.
Verwacht er evenwel geen wigwams en Klukkluks met verentooien.
Hun traditionele huizen ruilen indianen steeds vaker in voor houten woningen met koelkast, televisie en ghettoblaster.
Pijl en boog zijn er evenzo al een tijdje uit de mode. De mannen dragen liever Nikes en shorts voorzien van een swoosh. Meisjes voelen zich meer senang in een bloesje of shirt van Donna of Diesel.
Voor de rest leven de Cariben en Arowakken in Galibi hun leventje zoals ze dat al eeuwen doen.
De mannen vlechten manden, bouwen korjalen of gaan vissen en jagen. De vrouwen waken over de kinderen en kostgrondjes, en koken vooral met cassave, de aardappel van de jungle.
Die langgerekte bruine knol vermalen ze tot pulp die ze stoppen in een matapi. Deze casavepers van palmstengen hangt in een boom. Onderaan bungelt een steen die giftig blauwzuur uit de pulp wringt waardoor enkel meel voor cassavebrood overblijft. Het meel wordt uitgerold en gebakken in flinterdunne mega cd-schijven die overal in de dorpjes liggen te drogen.
Cassavebrood gaat lang mee.
Een cassaveknol valt evenzo schillen en in reepjes te bakken of frituren. Cassave gaat verder in de soep, en je kunt ervan koekjes, donuts, cassareep en kroepoek maken.
Van het giftige zuur brouwen de vrouwen cassavebier.
Kasiri.
Het is rood of bruin, en ruikt en smaakt zeer zuur.
We krijgen een kommetje aangereikt.
Snel opdrinken, besluiten we na een voorzichtig nipje.
Moet ook wel. De zure lucht doet ons bijkans braken.
Ad fundum dus.
De indianenmanen vinden dat prachtig, en schenken direct bij.
Vijf procent alcohol voelt in de tropenhitte als veertig.
Ook komt er cassavebrood en peperwater op tafel.
Het kan niet op.
Tiponje, zeggen we, lekker, en we proberen erbij zo vriendelijk mogelijk te glimlachen.
Pas na nog vijf kommen kasiri laten de mannen ons gaan, en dat is jammer, want we hebben net besloten dat we kasiri echt tiponje vinden.
Je moet evenwel niet te veel cassavebier achterover slaan als je midden in de nacht moet opstaan. En dat moeten we. Voor een korjaaltocht in een Indiaanse Piaka-boot die ons voert naar een strand met reuzenschildpadden.
Leatherbacks: kruipende rotsen van twee meter uit de gewichtsklasse van meer dan 600 kilo.
Ze zwemmen de hele wereld over om generatie op generatie instinctief terug te keren naar Galibi, waar ze tussen februari en augustus hun eieren leggen, en dat doen ze het liefst midden in de nacht.
Wil je dat eierwerpen bijwonen, dan betekent dat dus nachtbraken.
Daarvoor wacht een onstuimig riviertochtje in het donker over wild water en door golven vliegen die je van alle kanten belagen.
Eigen schuld.
Moeten we de reuzenschildpadden maar niet storen in hun baringsnood.
Strandzand stuift naar alle kanten wanneer een hoogzwanger leatherbackmeisje met ferme roeibewegingen van haar minipootjes een gat graaft. Als dat diep genoeg is, poept zij er met veel krachtsvertoon en tranende ogen honderd pingpongeieren in.
Anderhalf uur later is zij klaar, bestrooit haar kraamkamer met een flinke laag zand en waggelt in slow motion uitgeput weer terug naar zee. Onwetend van het ongelukkige lot dat vele van haar jonkies wacht.
Slechts twee tot drie van haar eieren zullen overleven.
Veel babyschildpadjes worden op weg naar de branding opgepeuzeld door vogels en vissen. Eieren belanden als omelet op het bord van de indianen. Ook trekken die graag soep van leatherbacks. Een verboden delicatesse.
Wij troosten ons met nog maar een kommetje kasiri.
De eerste slokjes zijn opnieuw even wennen, maar dan raken we al snel in de plezierige ban van tiponje.
Het leven van een moderne Klukkluk blijkt dan helemaal zo gek nog niet.
Maar om dat gevoel te ervaren, heb je wel liters zuur vuurwater nodig.