De volgende dag gaan we de onvoorstelbare natuur van het eiland verkennen. Wijdse vergezichten vol sneeuwtoppen, rare rotsformaties, bevroren rivieren, ijswatervallen en spuitende geisers. Eigenwijs stap ik over het hekje om in zo'n kokend gat te kijken dat elke tien minuten spuwt. Toch even voelen. Ja hoor. Heet, kokend heet. En natuurlijk begint de fontein te spuiten wanneer ik m'n brutale handje erin heb. Dan ligt er ook nog overal ijs en glij ik al fotograferend op mijn achterste. De vloeibare oerkracht torent zo'n twintig meter boven mij uit. Kokende stoom slaat neer op mijn gezicht. Ontsnapt aan een prachtige dood ("Culinair journalist pocheert zichzelf in geiser"). Nee, met geisers moet je niet fucken.

's Avonds blazen we stoom af tijdens een visdiner in Kaffi Reykjavik. Daarna glij ik samen met de bedrijfleidster de lange nacht in. De IJslander drinkt net een tandje harder dan de gemiddelde Hollandse carnavalganger en dus is de hipste tent van de stad al niet meer serieus te nemen. Iedereen is dronken, niet aangeschoten, maar dronken. Het weekend is heilig hier en doet het vikingbloed keihard stromen. Een wilde nacht...

Ik schrik wakker uit een korte, krachtige roes en besef dat vandaag de grote dag is: de koks moeten voor een jury van acht koken voor de grote prijs. Pierre loopt gespannen door het hotel en gaat de laatste inkopen doen. Na de prijsuitreiking begint het afsluitende black tie gala. Over de uitslag en het feest later meer....