De slopende strijd barst los. Alles moet 'from scratch' en dus wordt er keihard gewerkt door de koks en hun toegewezen maatjes. Vooral met zijn laatste gang doet Pierre de vele toeschouwers stijl achterover slaan. Appels omhuld met marsepein en daarna pikzwart gekleurd met ingekookte IJslandse drop. Liggend op een bedje van in lokale Brennevin-likeur gemarineerde appelschillen, geserveerd met rood fruit ijs met een pruikje van suikerdraden. Hier moet mee gescoord worden! Denken wij chauvenistisch mee met onze hyperactieve held...

De pil is des te bitterder wanneer Pierre geen van de deelonderscheidingen ontvangt: vis, vlees en dessert worden alledrie weggekaapt door een Yank! En ook ons laatste sprankje hoop op de hoofdprijs wordt direct aan stukken geschoten wanneer de Finse deelnemer deze eer blijkt toe te komen. Was Pierre toch te experimenteel? Was de jury te conservatief? Zijn er steekpenningen betaald? Het zal wel een gezonde mix zijn. Hoe dan ook, Pierre is zwaar teleurgesteld en slaat zelfs het galadiner over. Terwijl ondergetekende net een dronken stress-kwartiertje heeft om na het diner en feest zijn koffer te pakken voor de ochtendvlucht, heeft Pierre zich de afgelopen uren teruggetrokken op zijn hotelkamer. Met roomservice.

Ik zit naast hem ik het vliegtuig maar ben te moe om hem 2 1/2 uur op te peppen. Hij gelukkig ook en samen slapen we door het vliegtuigontbijt heen. Op Schiphol roep ik 'm na het afscheid nog achterna dat het winnen van onze culinaire harten eigenlijk veel belangrijker is dan zo'n Pipo de Clown Prijs op een of andere lavarots. Hij lacht gelukkig weer.