Knor knor.
We zijn in Limburg.
In Abdij Lilbosch in Pey, nabij Echt.
Niet om nieuwjaarszegeningen te ondergaan, maar om een reportage te maken over varkens, Livar-varkens.
Livar is een afko voor Limburgs varken, en die knorpotten worden gehouden door cisteriënzer kloosterlingen.
Alle mogen elf maanden scharrelend op smaak komen, voordat ze een ererondje maken naar het slachthuis, gevoed door biologisch graan. Van dat graan verbouwen de trappistenmonniken jaarlijks maar liefst 50 duizend kilo, en dat geeft de varkens 85 tot 90 procent meer vet tussen de spieren.
Voor wie dat niet weet: vet geeft smaak aan vlees. Hoe meer dooraderd en gemarmerd, hoe smakelijker. Zoals een lapje van het Pata Negra-varken of het Japanse Wagyu-rund.
“Met een gewicht tussen de 110 en 120 kilo zijn de Livar-varkens behoorlijk zwaarder en groter dan varkens uit de bio-industrie", aldus Frans de Rond.
Frans is zelf geen broeder, maar geldt als spreekbuis van het Livar-varken.
“Ik speelde als kind op de abdij en was er misdienaar.”
Ook heeft Frans op ruikafstand van het klooster een varkensboerderij waar de lauden en vespers gelden van de bio-industrie. Hij weet: zijn varkens komen door misstanden, varkensverzetstrijders en varkenspest steeds vaker beroerd in het nieuws. En echt smakelijk is zijn varkensbatterijvlees niet.
Moderne varkenrassen hebben nou eenmaal nauwelijks vet op de botten, maar dat wilden consumenten jarenlang: mager en daarmee smaakloos varkensvlees van de kiloknaller.
Een groeiende groep consumenten heeft daarin steeds minder trek, merkte Frans. Waar anderen alsmaar luider vragen om biologisch en scharrel.
Op die trend moest hij inspringen, voordat hij misschien zijn 'vleesfabriek' wegens gebrek aan belangstelling kon sluiten.
Dus bedacht hij met vier andere varkensboeren een nieuw varken, geboetseerd uit oude landrassen met wel voldoende smaak op de botten. Oftewel een combi van de British Saddleback uit Essex en Schwäbisch-Hällische Schwein uit Zuid-Duitsland
Veel Limburgs is daar niet aan. Behalve dat het varken mag scharrelen in een Limburgs klooster en knagen aan Limburgs graan, en het dier een ideetje is van Limburgse varkensboeren.
Het Livar-varken is een marketingbeest dus eigenlijk, en zeg nou zelf, zo'n klooster is natuurlijk een lekker pr-instrument.
Maar pr-gevoel heeft Frans niet, integendeel.
Want fotograaf Rob mag wel fotograferen, maar dan alleen varkens. Hij moet met zijn camera van habijten en kloosterparafernalia afblijven. Terwijl het daar in het Livar-verhaal juist allemaal om draait.
Ook op andere scharrelboerderijen lopen Livar-knorpotten rond, maar daar zijn geen trapisten en kapellen in de buurt, en dat plaatje kiekt natuurlijk beduidend minder.
Dat de monniken in hun dagelijkse ora et labora niet door klikkend Nikon willen worden gestoord, begrijpen we heus wel, maar waarom die hysterie.
“Jezus man, we zijn echt in Limburg. Waarom hoort dit deel eigenlijk bij Nederland. Omdat we Maastricht allemaal zo leuk moeten vinden?”
Even ingrijpen, besluit ik.
Rob is de liefste fotograaf die ik ken, maar hij woont misschien een beetje te lang in Amsterdam. Hij was tevens een tijdje bankzitter bij de F-side, en dat heeft zijn oog misschien ietwat vertroebeld.
Ik besluit Frans af te leiden.
Ik spreek zinnen Limburgs dialect en dat schept vast een mondje vertrouwen, terwijl Rob broeder Johannes vraagt te poseren.
Als Frans het een-tweetje tussen broeder Johannes en Rob ziet, knort hij misnoegd.
Boeder Johannes kijkt breed lachend naar de Nikon van Rob terug.
Hij wil nog een extra kiekje voor thuis.
Hoezo niet op de foto willen.
Rob: “Wat voor domme varkensboer is die Frans. Ik ben verdomme geen toerist, maar sta nota bene reclame te maken voor die kutkarbonades van hem. Dit is mijn werk.”
Rob zijn hanglip heeft bretels nodig. Zijn maag Livar-vlees.
Zeker, de worsten, karbo's en Livarlapjes proeven goed.
Het vlees heeft de smaakvolle bite van vroeger, en geeft je dezelfde sensatie als wanneer je voor het eerst een Bressekip in plaats van een AH-kuiken proeft.
Maar goddelijk kan het niet meer worden.
Daarvoor heeft Frans de dag onvoldoende gezegend.
Smaakrijke kloostervarkens moet je nou eenmaal voeden.
Met gepast gezang.

[kader]
Zin om te logeren tussen de kloostervarkens? Of wil je je in alle abdijeenvoud bezinnen? Boek dan één van de zeven 1 of 2- tweepersoonskamers van de cisterciënzerabdij Lilbosch. Wel tijdig reserveren. Prijs per dag 18 euro. Studenten betalen 12 euro. Vegetarische maaltijden inbegrepen. Voor informatie of reserveringen? Neem contact met broeder Johannes. Tel: 0475-481253. Dagelijks van 10.00 tot 11.00; 14.00 tot 16.00; en 19.00 tot 20.00 uur. Vloor vleeshappers: www.livar.nl.