'We have two cemeteries, no hospital'.
Zegt het bord van de Branxton Lions Club als je het dorpje binnenrijdt.
Welkom in Branxton, New South Wales.
We zijn de afgelopen dagen op wijnbezoek geweest in de Hunter Valley. Sydney's antwoord op Stellenbosch en Nappa Valley. In de Australische wijnvallei maken ze geen Dolly Parton wijn, maar elegante glaasjes Shiraz en Semillon met diepte. Leerden enkele proefrondjes bij de wineries Brokenwood, Tyrrell's en McWilliams. En van al dat walsen, neuzen, proeven en spugen krijg je dorst, echte dorst. Dus zijn we op zoek naar een bar om bier te drinken.
Die vinden we in Branxton. Aan de New England Highway tussen Maitland en Singleton.
Royal Federal Hotel staat op de gevel.
Bars heten in Australië geen bars maar hotels. Heeft iets met vergunningen en vroeger te maken.
Het Royal Federal Hotel is van hout en oud.
Een deur leidt naar eten en een deur naar drinken.
Die tweede doen wij open.
Als we de bar inlopen, draait iedereen binnen zich naar ons om.
“Oi mates”, probeert fotograaf Rob.
“Oi mates”, herhaal ik.
We gaan zitten aan de U-vormige toog, rijkelijk belegd met groene barhanddoekjes en observeren het barmenu: Victoria Bitter, Tooheys en Hahn's.
We bestellen twee pints Victoria.
De mannen draaien zich weer om naar de televisie of naar hun glas. Wij proosten en kijken recht voor ons uit.
Pas na een kwartiertje durven we een beetje om ons heen te turen. Het plafond is groen, de oudroze muren zijn beplakt met posters, foto's, sportvaandels en uitslagenborden van de Greta-Branxton Senior Soccer Club en Greta-Brantxon Cricket Club.
De mannen zitten tegenover elkaar en zeggen niks. Af en toe graaien ze in een zakje chips of lopen ze naar de bar voor een volgende ronde. Anderen staren met open mond naar een televisie met paardenraces. Op een tweede scherm is een wedstrijd uit de Australia Rugby League.
We bestellen een amber bier.
"The two boys are already on the browns”, horen we ineens iemand roepen.
We draaien ons om en zien een man van honderd en nog wat kilo's op ons afkomen. Zijn handen veegt hij af aan zijn broek, uit zijn mond loopt een bierstraaltje.
We kijken snel naar de dichtstbijzijnde uitgang.
Te laat.
Hij stelt zich voor als Terry.
Die man in de overall verderop is zijn vriend Chickenmeat. Die bijnaam heeft hij gekregen omdat hij van 500 meter afstand al het gewicht van een kip kan raden. Hij was jarenlang kippenslachter en heeft daarvan nog steeds zweetplekken in zijn oksels.
Die stille in de hoek, dat is Scooner. Elke dag tussen negen en zes tikt hij zo'n dertig scooner-glazen weg. Daarna gaat hij naar huis. Niet zonder onderweg een fles whisky te kopen.
“Weten jullie waarom ze Terry de Maltezer noemen”, zegt Chickenmeat.
“O, kom op”, blaast Terry, “niet dat verhaal weer.”
Toch wel.
“Zijn vader komt uit Malta en gooide hem vlak voordat de veerboot bij de douane in Sydney arriveerde over boord, omdat hij te veel kinderen had. Bij de paspoortcontrole kwam hij zijn vader weer tegen en toen mocht hij bij het gezin blijven.”
Niemand lacht, behalve Chickenmeat.
Zijn adem ruikt naar rottend vlees. Waarschijnlijk heeft hij die middag in een rauwe kippennek gebeten. Of zijn gebit telt enkel rotte Maltezer kiezen.
We besluiten tot een rondje browns. Daarmee sla je down-under bruggen. En omdat we echte kerels zijn, bestellen we 'a black' Tooheys. Want dat willen Chickenmeat en Maltezer wel eens zien. Dutchies die achter elkaar van wit en bruin naar zwart gaan.
Scooner houdt het op een scooner met lager. Ook met hem zijn we mates voor het leven, terwijl Terry ons bijpraat over paardenraces en de veertien rugbyteam vaandels aan de bar. Die representeren alle teams uit de National League. De Sea Eagles uit Manly, Roosters en Wests Tigers uit Sydney, Knights uit Newcastle, Panthers uit Penrith en Broncos uit Brisbane.
Voor de Warriors hangt een schapenkont.
Dom als we zijn, vragen we waarom.
Terry lacht: “Omdat die fucking Warriors uit Nieuw Zeeland komen natuurlijk, en je weet toch wat ze daar met schapen doen.”
Chickenmeat leidt ons langs de vaandels.
Die hangen niet in willekeurige volgorde, maar naar de laatste competitiestand. Bij de deur begint het tweede rijtje. Elke ochtend na een wedstrijdronde verhangt Scooner de vaandels.
Scooner, twee meter lang, twee meter breed rondom zijn heupen, ruim 200 kilo op een stoel in de Royal Federal Hotel, het moet een geweldig gezicht zijn.
Dan wordt het tijd om te gaan.
Chickenmeat, Terry en Scooner schudden handen. Als we naar buiten lopen, krijgen we een knipoog van de barmanvrouw toe.
“Hèhè”, zegt Rob. “Dat was lekker.”
Zijn boer klinkt als een vreugdekreetje.
Die van mij ook.
En allebei hebben we trek.
Aan de overkant van de straat zit een Chinees. Ook in Branxton. Voor take a way en direct opeten.
We besluiten tot direct opeten, en wachten geduldig op onze bestellingen.
Bij de Chinees is het een komen en gaan van klanten.
De deur blijft open, en dan pas ook voelen we de Australische winter. Gelukkig veroorzaken de Chuan La Niew Shi en La Zhi Yuk bij ons kleine binnenbrandjes. Erbij klokken we twee blikjes Tooheys News weg. Ook uit New South Wales, lezen we.
Dan zien we buiten een bekende.
Het is Scooner.
In zijn hand houdt hij een plastic tasje met een fles.
Whisky, weten we.
Hij ziet ons, groet de Chinees en gaat naar binnen.
“Ik hou niet van Chinees”, zegt hij. “Daarbij vertrouw ik Ken niet, hè Ken, jij stopt toch dode ratten in je eten?”
De Chinees heet Ken.
En Ken lacht.
“Je vergeet de dode muizen Scooner”, antwoordt Ken.
Het Chinese meisje dat Ken helpt, doet een voorzichtig giebeltje.
“Doe maar een sixpack Ken, maar geen fucking Fosters.”
Ken haalt een sixpack Tooheys uit de koelkast en zet dat op de toonbank.
“Ik ga thuis eten, bij de Misses”, zegt Scooner.
Zijn ogen en mondhoeken hangen in de lodderstand.
Bij zijn fles Ballantines stopt hij twee blikjes. Een ervan leegt hij ter plekke, de andere twee houdt hij in zijn hand.
“Two for the road.”
En dan verdwijnt Scooner in de nacht. Om morgenvroeg weer naar de Royal Federal Hotel terug te keren.
'Two cemeteries no hospital.'
Waar heb je ook een ziekenhuis voor nodig als je de Royal Federal Hotel hebt.
Welkom in Branxton, New South Wales.