Twee dagen Aruba. Dan wil je geen gedoe aan je hoofd en gewoon je werk doen. Maar dat mocht niet van het pr-bureau dat de reis voor ons had georganiseerd. Onze 48 uur op de Antillen zaten vol met ruis.
Van alles ging er mis. Van de communicatie naar het hotel tot onze vliegtickets waarvan de datum en tijd van de terugvlucht niet klopten. Dat laatste zagen we al aankomen voordat we vertrokken, maar het pr-bureau bleef volhouden dat er met de e-tickets niks aan de hand was. Zelfs toen iedereen op Aruba het tegendeel beweerde.
Dus schreven we na thuiskomst een briefje. Want hoe was het toch mogelijk dat we verkeerde e-tickets hadden gekregen en dat iedereen op het pr-bureau bleef volhouden dat vertrekdata en -tijd wel klopten.
De directeur belde snel terug.
Er zat een geïrriteerde brom in zijn stem. Na een korte warming-up barste die open in een vulkanische tirade.
Waar ik het lef vandaan haalden hem zo'n mail te sturen. Dat verkeerde e-ticket was zijn schuld niet. Hij had dat pas vrijdagmiddag laat gekregen, en verdorie, konden we dan zelf die gegevens niet controleren?
“Ik ga toch ook niet vragen of jullie paspoort niet verlopen is”, brieste hij.
“Maar”, probeerde ik op kalmerende toon, “ik heb toch direct na ontvangst gezegd dat de vluchtgegevens niet klopten. Uzelf beweerde het tegendeel.”
“Ik heb dat nooit beweerd, bovendien, dat gedoe van jullie ook. Wie gaat er dan ook twee dagen naar Aruba.”
“We wilden langer blijven voor een andere reportage, zoals U weet, maar dat kon Uw bureau ondanks een eerdere toezegging niet organiseren.”
“Ach man, vanaf het begin liepen jullie al moeilijk te doen. Dan wilden jullie zaterdag weg, dan konden jullie zondag niet weg, vanwege een verjaardag van je dochter.”
“Sorry, maar wat heeft mijn dochter met verkeerde e-tickets te maken.”
De pr-directeur was niet te houden. Draaide door in zijn monomane geraas, met als topnoot een serie dreigementen voordat hij de telefoon op de haak knalde.
15 minuten later wist ik nog altijd niks te zeggen. Ik was verbaal groggy geslagen en letterlijk overdonderd door dit wonderlijke staaltje van pr.
Een kopje espresso, besloot ik.
En nog een.
Met een handjevol Celebrations.
Pas na een overdosis mini-Bounty's en ander chocoladerijk zoet kwam ik bij zinnen.
Had ik echt gesproken met een pr-directeur of een dronken bootwerker.
Fotograaf Rob belde de bootwerker een dag later.
Hij kreeg ook de volle laag in plaats van een excuus.
“Als ik zo'n mail krijg, dan komt het nooit meer goed”, herstartte de directeur. “Jullie staan bij mij op de zwarte lijst.”
Jammerend: “Ik heb al die voorgaande keren nooit een keer een compliment gehad.”
Om te eindigen: “Voor jullie tientallen anderen.”
De pr-directeur kende de do's en dont's van het Handboek PR & Voorlichting uit zijn hoofd.
Ik ben evenwel een optimist met een lange adem.
Nog een keer proberen.
Ik schreef een brief. Met onder meer het verzoek de telefoon 'zeer spoedig' op te nemen. 'Al was het enkel om de onprettige smaak van de afschuwelijke toon' van enkele dagen eerder 'heel snel te vergeten'.
Geen antwoord.
Zelfs na bijna een maand geen antwoord.
Ik bleef met een naar gevoel zitten. De secretaris van TourPRess, de Vereniging van toeristisch journalisten en persvoorlichters, schrok zich een hoedje over de handelwijze van de pr-directeur. Er vielen woorden als 'schofferend', 'schandalig' en 'ongekend onbehoorlijk', en dat waren nog de meest diplomatieke omschrijvingen. Evenzo van collega journalisten.
Want natuurlijk was het bureau verantwoordelijk voor wat was gebeurd.
Bij dat bureau zelf waren ze de enigen die daar anders over dachten. Net zoals over de juistheid van het e-ticket.
De rotte geur van eieren is erdoor niet verdwenen, sterker, die komt steeds naar boven als ik aan Aruba denk.
Aruba. Een eiland met een luchtje.
Een kwestie van goede pr.