In een ruig en onherbergzaam landschap als dat van Tibet moet je zuinig met je vee omgaan. De Tibetanen doen dat dan ook nog steeds trouw, ondanks de grote veranderingen (zoals vervuiling) die de komst van de Chinezen met zich heeft meegebracht. De yaks, de grote pluizige knuffelrunderen die je zelfs op het basecamp van Mount Everest aantreft, zijn met hun dikke vacht perfect bestand tegen de snijdende kou in de winter. Met hun kleine hoefjes klauteren ze met gemak door het bergachtige landschap, ze hebben minder voedsel nodig dan een koe en aan het leven op grote hoogte zijn ze al duizenden jaren gewend. Zoals gezegd gaan de Tibetanen dan ook heel zuinig met hun trouwe metgezellen om: er gaat niets van het dier verloren. Zelfs de mest van de yaks wordt tot een soort pannenkoekje geplet en gedroogd en als een soort briket gebruikt om de huizen warm te stoken.

Van de yakmelk maken de Tibetanen grote klompen boter die ze –om het even plat te zeggen- overal doorheen donderen. Mijn eerste “kopje thee” in de hoofdstad Lhasa zal ik dan ook niet snel vergeten. Terwijl ik mijn neus vol enthousiasme boven het theekopje hing om de geur van thee op te snuiven, waande ik mij ineens bij de olifanten in Artis. De yakboter smaakt m.i. namelijk naar beest en dierentuin, anders zou ik het niet kunnen omschrijven. De nieuwsgierige Tibetanen die zich om ons heen hadden verzameld konden hun lol niet op toen ze ons weinig enthousiast van onze “thee” zagen nippen.

Het yakvlees is van een zeer goede kwaliteit. Het bevat weinig vet en is heel sappig. De Tibetanen eten het niet alleen vers, maar zijn ook dol op gedroogd vlees. In het kookboek van David-Neel staan hele “boeiende” recepten met yakvlees, zoals bloedsoep, bloedworst en chayip. Chayip is het best te omschrijven als vlees van een dier dat een maand lang begraven heeft gelegen en daarna weer is opgegraven. Eet smakelijk!

Alexandra David-Neel, Tibet aan Tafel, uitgeverij Sirius en Siderius