Of die zeldzame delicatesse Abbamele, sap van de honingraat die smaakt naar een combinatie van honing en caramel met een jonge rulle ricotta. Ondertussen stroomden colonnes schoolklassen in roze tuniekjes langs op weg naar de sala dolceamaro (zoetbitter), waar kinderen van alle leeftijden konden leren over smaak en ingrediënten. Ze liepen temidden van de gewone Italiaan die in grote getalen weer naar de Salone waren gestroomd, de oma’s, stelletjes, echtparen, maar ook zwart geklede gotic jeugd of zwaar opgemaakte blondines, iedereen rook, proefde en genoot. (na drie dagen waren er al 170.000 bezoekers geteld). Tussendoor zag je de bezoekers van Terra Madre, afkomstig uit de hele wereld. Leden van 217 foodcommunity’s uit Afrika, 98 uit Azië, 247 uit Latijns-Amerika, 219 uit Noord-Amerika, 35 uit het Midden-Oosten, 15 uit Oceanië, 432 uit Europa en 317 uit Italië (het moederland van Slowfood) konden op het gelijktijdige Terra Madre congres informatie uitwisselen, en elkaar leren en zo ondersteuning en erkenning krijgen voor hun eigen producten en bedrijfsvoering. Trots liepen ze rond in hun eigen kledij, de Indianen uit Peru met bijzondere aardappelsoorten, of de prachtige Afrikaanse vrouwen met vanille uit Madagascar, Indianen uit Guatemala met de geurige Ixcan kardemom. Dat alleen was al een feest om te zien.

Al deze bijzondere producten waren te bewonderen en te proeven in het speciale presidium paviljoen waar 300 presidia (presidia zijn projecten opgezet en ondersteund door Slowfood om kleine producenten en hun traditioneel ambachtelijke producten te bewaken en te steunen) hun waar presenteerden. Met een natuurlijk een groot aandeel Italië: linzen uit Santo Stefano di Sessano, Fiore di sardo pecorino van Sardinië, rozensiroop uit Ligurië, citroenen uit Amalfi, perziken di Canale uit de Piemonte, lardo di collonata en zo kan ik nog regels doorgaan. Natuurlijk was ook Nederland vertegenwoordigd: met onze Boerengoudse oplegkaas, het Chaams hoen en de Oosterscheldekreeft die lange rijen gulzige Italianen veroorzaakte. En dat was nog niet alles. Want naast de presidiastands waren er nog de “gewone stands” waar allerhande fantastische producten door immer enthousiaste producenten te proef en te koop werden aangeboden. Zoveel heerlijks kon ik natuurlijk niet weerstaan en mijn twee koffers wogen bij terugkomst dan ook bijna 50 kg. Veroorzaakt door Banyulsazijn met saffraan, citroenazijn olijfolie uit Ligurië, een 12 jaar oude balsamicoazijn gerijpt in voornamelijk jeneverhouten vaten, pistachenotenolie, Lardo di Collonata van twee verschillende producenten, flake salt met natuurlijke vanille uit Wales, bergamotolie, citroenen van amalfi, chocolade met rietsuiker erdoorheen en fleur de sel, rode aubergines, tomaatjes van de vulkaan Vesuvius, honing die naar witte wijn smaakt, een soort bulgur couscousmengsel uit Libanon, saffraan uit Spanje, jam van bosaardbeitjes van Sicilië, 24 maanden oude parmezaan, een vaste geitenricotta. En zo kan ik wederom nog een tijdje doorgaan, maar dat wordt vast vervelend.
Naast al die marktgeweld onderging ik ook nog workshops en en smaaksessies van Spaanse topkoks als Aitor Elizegui en Ramon Freixa om vervolgens af te sluiten (na een uur in de rij te hebben gewacht met fanatieke blik) met de held der helden, Ferran Adría, die wederom bewees de grootste kok der tijden te zijn. Niet alleen om zijn integere, open en bescheiden houding, maar ook om zijn enthousiasme, vitaliteit en verantwoordelijksgevoel over eten. Zijn onderwerp dit keer geen moleculair gefriebel maar cocinar a casa (thuis koken). Ferran vindt dat iedereen van de 4 uur die wij gemiddeld per dag vrij besteden er minstens 1 per dag aan eten en eten bereiden moeten besteden, zodat we beter en lekkerder eten. Waarom niet, vindt hij. En doet ons daarna uit de doeken hoe snel je iets lekkers maakt. Jam van verse geprakte aardbeien, bramen of ander rood fruit met verse basilicum erdoorheen. Daar verras je je vriendin of partner toch graag mee: 1 minuut kost het je, roept hij triomfantelijk. Zo simpel kan het leven zijn. Daarom ook van Ferran een frituurkooktechniek die hij volgens eigen zeggen van de Japanners heeft gepikt. Echt frituren is het niet, maar je hebt er wel je friteuse voor nodig: die je vervolgens vult met water, dat je 60 graden laat worden. Gaar in 40 minuten eieren in dit water op 60 graden (terwijl je zelf iets anders doet) en je ei is perfect, de buitenkant zacht en de binnenkant perfect zacht maar wel stevig.
en zo aardig was ie dus.