Oeps.
Voordat hij er zelf erg in heeft, ligt Imperio met zijn lange 67-jarige lijf languit in de modder.
Hij pruttelt woorden die klinken als verwensingen, krabbelt snel overeind en kijkt verontwaardigd om zich heen, want is er wat gebeurd dan?
Niks hoor Imperio, besluiten we, binnensmonds grinnikend. Er zit alleen een flinke modderklodder op je achterhoofd.
Het is half zeven 's ochtends. Tussen de bomen van het landgoed Barbialla Nuova inm Corrazano hangt een mistdeken. Ochtenddauw druppelt van de takken tussen onze ogen, hoog gras wrijft onze broekspijpen nat.
Imperio is op dauwtrappen gekleed. Hij draagt hoge laarzen en een Rambo-pakje met een Duitse driekleur. Munitie heeft hij niet; het enige vuurwapen dat blaft is zijn truffelhondje Tobi. Een Lagotto Romagnolo, zegt hij, een ras dat stamt uit de Italiaanse provincie Emilio-Romagna en heel geschikt is voor de truffeljacht. Vanwege zijn neus, lengte en korte wollige krulhaartjes die niet tussen bosschages en heggen kunnen valstrikken.
“Vai Tobi, vai”, instrueert Imperio.
En Tobi vait alsof hij zijn hele leven heeft gevait. En dat is ook zo. Hij is speciaal voor truffelspeuren getraind. Dat begon direct na zijn geboorte, 9,5 jaar geleden. Na al die jaren van trouwe truffeldienst verdient hij eigenlijk een suite in een hondenrusthuis. Maar zijn neus snuffelt nog teveel truffelkilo's bij elkaar. 22 in 2002, een Tobi-record. En goed voor een opbrengst van 15 tot 20 duizend euro. Het maakt van Tobi kostbaar bezit. Om zijn nek hangt dan ook een prijskaartje van 9000 euro. En zo'n prijsvechter stop je niet in een tehuis voor hondenpensionados.
500 hectare meet het landgoed Barbialla Nuova. Op het gras lopen Toscaanse Chianine-koeien, eronder liggen witte truffels te rijpen. In het najaar barsten ze open van smaak en dat laten ze tussen midden september tot eind december ondergronds blijken. Niet aan mensenneuzen, wel aan hondensnuiten.
Imperio werkt tien jaar op het landgoed en slentert tijdens de Toscaanse doldwaze truffeldagen elke dag tussen zeven en één, en na de lunch tot een uur of tien met Tobi door de bossen, bij elkaar al snel zo'n 8 tot 10 kilometer per dag.
Imperio: “De beste truffels geven hun plek prijs rond 20 oktober. Als ze eerder rijpen, heeft het geen zin ze te laten liggen. Dan moet je ze plukken. Anders rotten ze weg.”
Zwarte truffels, o nee, daarvan moet hij niks weten. Die vallen hem te zwaar in de neus. Een witte truffel is veel delicater. Noem het goud versus diamant. De zwarte doen ook maximaal 300 euro per kilo, de prijs van de witte begint pas vanaf 3000 euro per kilo. “Hoe ronder, hoe hoger de prijs. Wij Italianen houden wel van een fraaie vormgeving.”
Ze weten het in Toscane: qua bekendheid kan hun ondergrondse witte paddestoelpopulatie niet opboksen tegen die uit Piemonte. Ten zuiden van Siena moet je ervoor je neus in de grond steken in San Giovanni d'Asso. De Toscaanse truffeltop heeft zicht verschanst tussen bomenwortels rond San Miniato.
“Dat niemand verder de geheimen van de Toscaanse truffel kent, komt doordat we die liever voor onszelf houden. Wij verkopen de meeste direct aan restaurants. Waarom ook het goede aan anderen verklappen. Dat ze in Piemonte zo over hun truffels pochen, kennelijk hebben ze die reclame nodig.”
En nee, kook de truffels niet, verwarm ze enkel met een gerecht mee, het liefst gerechten zonder uitgesproken smaak, zegt Imperio. Denk aan een omelet waarover je flinters tartufo bianco schaaft. Of aan die klassieker rondom San Miniato: taglioni met witte truffels en botersaus.
Maar voordat dat in ons bord ligt, moeten we eerst flink wat uurtje glibberen en glijden langs greppels, slootjes en geultjes in de schaduw van de bomen. Vooral daar ruikt het in het najaar naar truffels. Een daarvan heeft Toby in zijn neus, en hoe, kijk hem in HSL-vaart graven. Imperio moet zijn snuit echt uit de modder trekken, voordat Tobi de paddestoel zelf opschrokt.
Ook de ogen van Imperio grommen als hij zijn neus in de truffel stopt. Wij ruiken knoflook en oude kaas.
En dat gedoe met seks, hoe zit dat nou?
Imperio schudt zijn hoofd.
Truffels zijn helemaal niet zo'n afrodisiacum, integendeel. Een truffel is een paddestoel en daarmee giftig. Als je daarvan maar een grammetje teveel eet, krijg je een fikse hoofdpijn. En dat is wel het laatste wat je wilt.
“Heeft je vrouw een keer geen hoofdpijn, moet jij afhaken met je handen in je haar.”
Maar misschien is een truffeloverdosis wel lekkerder dan een robbertje sex. In San Miniato zie je in het najaar niet voor niks zoveel mannen met hun neus naar de grond lopen.

[kader]
Je kunt op het domein Barbialla Nuova logeren. Verspreid over het enorme landgoed liggen in de stilte verschillende boerderijen met opmerkelijk hip ingerichte appartementen. Elk huis heeft een zwem- of dipbad voor de deur. Inlichtingen via Oda van Viaggi Da Gustare. www.viaggidagustare.nl. Of neem rechtstreeks contact op met de Italiaanse eigenaren: www.barbiallanuova.it