Omdat we in de wijngaarden van de Barolostreek (zie voorgaande posts) slapen en niet in Turijn, moeten we een klein uurtje rijden. Dat is geenszins een straf. Glooiend in onze Fiats door de Langhe-heuvels zien we langs de weg overal hazelnootbomen in aanplant om in de vraag naar familiepotten Nutella en groothandelverpakkingen Kinderbuenos voor Italiaanse kindertjes te voorzien.

Diezelfde Italiaanse kindertjes dauwen ons weg op de beurs met hun grote Invicta-rugtassen en gaan op onze gehakte teentjes staan. Dat vergeven we ze, want we zijn blij om te zien dat de jeugd hier al op vroege leeftijd wordt onderwezen over het belang van bewust en goed eten. Hoe kan het ook anders in Italië? Als je voorgaande stukjes hebt gelezen over deze trip zul je ongetwijfeld de indruk hebben gehad dat het in Italië alleen maar om eten draait. Dat klopt. (Zonnebrillen laten we voor het gemak even buiten beschouwing). Heb je gegeten, dan bel je even met je moeder, die vraagt hoe het met je digestie van de lunch zit. En wat ga je vanavond eigenlijk eten? Weet je trouwens dat de spezzatino van Zia Lucrezia veel te zwaar was na de tajarin met fegatini? Mam, ik moet ophangen, ik heb pasta opstaan. E cosi’ via (ga zo maar door).

Denk nou niet dat Italianen dikke vette varkens zijn die gedachteloos consumeren, ze gaan gewoon op een doordachte wijze met voedsel om, met respect voor seizoenen en producten. In Umbrië bestel je geen vis. Dat doe je maar aan de kust. Dat is die balans waar Roberto Payer het ook al over had en in het kort is dit ook het principe van Slow Food en de rode draad van la cucina italiana.

Maar nu de beurs. We kunnen natuurlijk gortdroge informatie verschaffen over de vele consortia di Slow Food telt, over de myriade van presidia die Slow Food wereldwijd vertegenwoordigt, of over de interessante workshops en forums die plaats hadden op het Terra Madre-gedeelte van de beurs. Maar daar hebben wij toch geen verstand van. We gaan proeven!

Trekkerig van een ochtend in de perskamer willen we snel een boccone (hapje). We zien een stand met olive ascolane. Gefrituurde gevulde olijven met kalfsgehakt. We bestellen een zakje en bellen met Mister Kitchen die we kwijt zijn. We kunnen ze niet vinden en bestellen een bakje cicciarelli (rondbuikige gefrituurde ansjovisjes uit Ligurie). Ah, daar is het drietal Mr. Kitchen. Gezamenlijk halen we een Oosterscheldekreeft bij een Nederlandse stand en eten die buiten op de parkeerplaats met de filmcrew van Rai Uno op.

Vervolgens belanden we op een proeverij van il consorzio del prosciutto di Modena. Hier wordt teveel gepraat. Het lijkt het politieke discussieprogramma Porta a Porta wel! Waar blijft het eten? En de wijn? “En waar blijft de Italiaanse valletta, het stoeipoes-knechtje in pailletjesbikini die de microfoon aan de presentator overhandigt?” vraagt Mr. Kitchen zich af. Men rept over brood en ham. In Italië heb je streken waar het brood zonder zout wordt gemaakt (Toscane). Dat komt omdat de ham gezouten is. Andersom is ook het geval. Kwestie van balans. Na een uur krampachtig luisteren krijgen we eindelijk een bolletje gezouten ricotta en ongezouten brood met wat gemarineerd fruit in kruiden en een bodempje mousserende rosé van Ferrari.

De mannen zijn weer kwijt. Wij proeven de échte aceto balsamico waar Mister Vanilia eerder over postte. Goddelijk. Echt waar. Ginger slurpt aan een glas olijfolie om de darmwerking te stimuleren, Spice doet zicht tegoed aan een crème van pecorino en stukjes kaas met mostkorst van Nebbiolodruiven bij twee Sardische jongmensen. Waar is toch Mr Kitchen?

Op Beer Lane, of all places ontmoeten we ze weer. Wat een Salon-culinisten! De meest prachtige wijnen, de meest verfijnde producten en wat doet de driekoppige Mr Kitchen? Bier zuipen! We begeven ons naar de proeverij die Mister Beverage in de Enoteca heeft gearrangeerd. Onderweg worden we nog teruggefloten door een portie cremini, gefrituurde blokjes verse melk, soort flannetjes in een zakje. Niet te versmaden.

In de Enoteca ontmoeten we de rest van ons gezelschap. Mr Kitchen en de Kittens zijn compleet! Onze eigen Miss Blossom en Miss Review, Miss Bianca Tan van AT5 en Miss Paparazzi Aranka van de Telegraaf. Zelfs NRC’s culicolumniste Janneke Vreugdenhil vereert ons turbulente diner die avond bij Le Vitel Etonné in hartje Turijn.

De besproken tafel van tien uur is nog lang niet gereed en het hele restaurant zit nog vol met andere foodies die we herkennen aan de perspassen van de Salone. De avond is nog aangenaam en we toosten alvast met een spumante metodo classico op het terras. Kwart over elf en eindelijk kunnen we ons gaan verheugen op onze primi, secondi en dolci! Misschien is Spice te nuchter en heeft Ginger te lang in Italië gewoond, maar het lange wachten was het niet helemaal waard. Of zijn we nu culi-snobs geworden? Nee toch? Ach... Gelukkig hebben we een mooi vooruitzicht voor de volgende dag: De truffelmarkt in Alba!