Japanners flitsen met mobieltjes, Japanners flitsen met Fuji's, Japanners flitsen met Nikon. En weer andere Japanners rennen met camera's.
Het is prime-time in Hotel Okura.
Dus lopen Japanse meisjes in gala onhandig te wiebelen op hoge hakken. Prefereert een Japanse mijnheer met een sikje klompen, en tonen oudere dames zich in traditionele klederdracht. Zij een tasje op hun rug, hun dochters in Dolce & Gabbana met een tasje in hun knuistjes.
Een Japans meisje oogt bijzonder fraai. In haar opgestoken haar zit een witte bloem, om haar schouder draagt zij een witte sjerp met een flinke rij karakters.
Vast een Miss, peins ik, en dat blijkt Yoshi Sakakibara ook te zijn.
Ik begrijp direct waarom.
Voor Japanfetisjisten was het een feestje, afgelopen maandag in Hotel Okura dat je op z'n Japans blijkt uit te spreken als 'okkera' en niet als 'okoera'. Nu werkt dat Amsterdamse hotel toch al op de culinaire feestspieren. Velen krijgen bij voorbaat natte genotsplekjes als ze aan de kunsten van huiskok Akira Oshima denken. Zijn restaurant Yamazato is de enige traditionele Japanner in Europa met een Michelinster. En sinds kort voorzien van een koninklijk lintje. Want Akira mag zich ridder Akira noemen. Vanwege zijn ambassadeurschap van zowel de Japanse (culinaire) cultuur in Nederland en Hollandse cultuur in Japan.
Om die reden gaat hij regelmatig sneupen in kaiseki keukens in verschillende Japanse provincies om die vervolgens te introduceren op de kaart van Hotel Okura. Zo was Akira afgelopen zomer in Fukui, in het bijzonder in de keuken van het luxe Grandia House Hotel. En die kreeg zijn ridderlijke goedkeurig.
Dus waren de eigenares en grand chef afgereisd naar Amsterdam. Incluis een opengetrokken blik horecapersoneel, een gouverneur en een locale filmploeg. Met in hun kielzog de lekkerste producten uit de streek. Waaronder Miss Fukui en tientallen flessen exclusieve sake, en nee, die drink je niet altijd warm, sterker, zegt de directeur van het sakehuis, die warme soorten behoren tot de mindere van Japan.
Een van de allerbeste sakemakers van het land komt uit Fukui.
Born, heet die. Eentje ook die keizerlijke rijstbrouwsel maakt, ja echt, speciaal voor de keizer. En die mochten we tijdens de perspresentatie proberen.
“Kersen”, zegt iemand naast me die juist zijn enorme neus in het glas heeft gestoken. “Dat ruik je altijd bij sake.”
Dus proef ik ook kersen in het volgende glas, en in het volgende en in het volgende. En allengs ruik ik overal kersen en voel ik me keizerlijk boven iedereen uitstijgen.
Gelukkig kun je bij sake prima allerlei Fukui-fijns eten.
Ik snoep erbij van gegrild Wagyu rundvlees; sashimi van griet, zoete garnaal en blauwvin tonijn; een zee-egel met ei; sushi van zoetzure zeebrasem en de beroemde Echizen-krab, en inderdaad, die smaakt opmerkelijk zoet en zacht. Wel is het lastig eten uit die krabbenpoten.
Vanuit mijn ooghoeken zie ik Miss Fukui vriendelijk naar me knikken.
Ik scrub de krabresten tussen mijn tanden weg, duizel haar kant op en vertel haar dat ze ook zonder sjerp heel mooi is, en zij lacht haar vriendelijkste lach.
Ik zeg haar dat ze de allermooiste lach van iedereen heeft, en zij lacht haar vriendelijkste lach.
Ik zeg tegen haar dat ze vrede kan brengen in de hele wereld, en zij lacht een nog mooiere lach.
Ik vraag haar of alle meisjes in Fukui zo mooi zijn, en dan knikt zij met een lichte buiging om te verdwijnen tussen andere meisjes die ineens ook heel mooi zijn.
Om enigszins af te koelen, wacht er sakeijs.
Ook prima te combineren met sake.
En aan het eind van de presentatie mag het journaille enkele suites van het hotel bekijken.
Miss Fukui heb ik al een tijdje niet gesignaleerd.
Zij zal toch niet tussen de lakens van een van de getoonde suites liggen, dagdroom ik.
Ik besluit beneden te blijven.
Met een sterk bakje espresso. Om me weer wat minder keizerlijk te voelen. Want dat valt niet mee, sakekeizerlijk verheven zijn.

[kader]
Voor meer informatie: www.okura.nl