Volgende week viert Ciska Dresselhuys haar 25-jarig jubileum als hoofdredactrice van het feministische vrouwenmaandblad Opzij.
Opzij dus megalomane mannekes! Die denken de keuken te claimen vanaf de donderdag. Die koken in het weekend. Dat is net zoiets als de kinderen hebben in het weekend of tijdens de vakanties. Een dankbare taak. “Met papa doen we allemaal leuke dingen. We zijn naar Euro Disney geweest en we hebben in zijn Porsche rondgereden. Die films mogen we bij papa wel zien” Enzovoort. Papa gaat op zaterdag naar de markt en gaat dan lekker koken. Met boter, veel tijd en slagroom. Kunst. Wat wordt daar nou niet lekker van? Bij papa krijgen ze pizza en de pasta, bij mama spruiten en andijvie. Papa strijkt met de eer en mama strijkt.
Maar als wij op dit weblog over de onhebbelijkheden van de man zeuren worden we natuurlijk versleten voor zure Dolle Mina’s. Behalve supermodel, topkok (op doordeweekse dagen), liefdevolle moeder en hoofdpijnloze minnares spelen, moeten we nu ook doen alsof we blij zijn met zo’n ego aan het aanrecht. Die ons bekritiseert in de keuken als niet-creatieve sufkut met prakjes en gezeur over calorieën. Maar geen man die ons complimenteert met het lage cholesterolgehalte van de familie. Geen kind dat zegt bedankt mam dat ik samen met drie anderen in de klas geen obesitas heb.
Daarentegen beweegt zich sinds 2006 een Masculinaire Man in de keuken. Een man die dik doet over keukengereedschap, weetjes en wijntjes. Die pocht en praalt met zijn kennis. Op de wijnproeverij van afgelopen maandag was dat niet anders: de mannen benen er met potige pas door de ruimte. Met het glas in de hand snuiven en slurpen ze theatraal aan de wijn. Druk gebarend met de armen kloppen ze de lucht alsof het slagroom was, daarbij nietszeggende prozaische kreten uitstotend. Dan gaan ze zitten met het proefformulier voor zich. Driftig wordt er gepend, gekrast en gestreept. Als de man klaar is begint hij als een scholier demonstratief met zijn stoel te wippen, schuift hij zijn werk hoorbaar van zich af, en kijkt om zich heen of iedereen wel gezien heeft dat hij klaar is.
Het lijkt bijna of de vrouwen (die nota bene in de meerderheid waren) niet aanwezig zijn. Die zitten stilletjes in een hoekje aan hun wijn te ruiken en schrijven hun bevindingen geluidloos op. Tegen zoveel manvertoon kunnen we niet op. Maar dat willen we ook helemaal niet. Want had Hans Melissen ons niet net verteld dat vrouwen wijn vaak anders beoordelen dan mannen? Dat wij een subtieler reukvermogen hebben en beter kunnen associëren? Had dit misschien invloed op het gedrag van beide sexen? Wat het ook was, we vonden het een prachtige theatershow. Opzij vrouwen, en maak plaats voor die man! Stiekem weten wij toch wel beter...
