Twee jaar geleden waren wij op vakantie naar Zuid-Frankrijk. Om meteen van de gelegenheid gebruik te maken wat zakelijke uitstapjes te maken: een paar keer zijn we de grens overgewipt naar de kust van Spanje, San Sebastian en omgeving. Om te genieten van onder andere een lunch buiten op het terras in het groen bij Martin Berasetegui. Naar onze Nederlandse maatstaven hadden we laat gereserveerd, ik geloof rond 14.00 uur, maar toen we binnen kwamen was er nog geen kip te bekennen. Behalve ons tweeën echter wel de 5 man bedienende brigade die op krap 2 meter afstand van ons tafeltje op een rijtje naar ons bleef staren, in afwachting van een moment dat we ze zouden aankijken om direct actie te kunnen ondernemen. En daar werden we wel een beetje giechelig van. Gelukkig werd later de aandacht verdeeld over meerdere tafels en hebben we van veel heerlijks genoten.
Wat me het meest is bijgebleven was een diep bord met een mooie bouillon met daarin een rond bleek kussentje, gevuld met inktvisinkt. Alhoewel de bedienende dame mij eetadvies gaf – “de chef adviseert u het in het geheel in uw mond te stoppen en dan pas door te bijten” – keken we met onze schone kleren een beetje benauwd toen het openknapte. Maar een sensatie, heerlijk! Ook werd er veel met gelly’s gewerkt, met prachtige pure smaken die spontaan wegsmolten in je mond. Een geweldige culinaire ervaring, waarbij alles in balans was, topcuisson. We gingen heel ontspannen en voldaan (met zeker niet de nadruk op ‘vol’) van tafel. Op zich een kunst, na zoveel gangen.
Na de lunch, we waren de laatsten, kwam de chef naar ons toe. We babbelden wat in het Frans over vlees en vroegen hem waar hij zijn vlees vandaan haalde. Hij verwees ons naar een vriend van hem waar hij zijn rundvlees van betrok. Hij gaf ons zijn visitekaartje en zei dat hij ons zou aankondigen. De volgende dag besloten we langs te gaan en zochten ons een bult op een uitgebreid industrieterrein, waar we uiteindelijk een kleine deur vonden met een herkenbare naam. In een hokkerig kantoortje van twee vierkante meter troffen we de eigenaar aan. Helaas voor ons: de goede man sprak alleen Spaans, en verder dan ´hola´ en ´gracias´ komen we (nog) niet. Maar met body language kom je een heel eind en via “2 lettergrepen, klinkt als” mochten we in de koelcel erachter het prachtige vlees bewonderen. Wijzen, keuren, duim fanatiek omhoog, zo gaat dat. De sympathieke en gastvrije man nam ons mee naar een typisch Spaans koffiehuis vlakbij en we ´hablarden´ onder het genot van een café en een bocadillo nog wat verder.
Tot op de dag van nu importeren we bijna wekelijks dat heerlijke Gallicische rundvlees. Spaans spreken we nog steeds niet, maar bestellingen in het Engels naar zijn zus die lerares is en blij is dat in praktijk te brengen, werkt prima!
(nog meer over Rubia, zie mijn artikel op http://www.cheffen.nl/2006/07/lets_go_dutch.php)
