Het leuke van culinaire bevlogenheid is dat je er snel anderen, indien bevattelijk, mee besmet. Heeft er iemand weer een nieuw adresje ontdekt waar het culinair genieten is dan moet je er snel heen voordat er door een goede recensie een hype ontstaat. Dit geldt ook voor adresjes waar goede en/of unieke producten te krijgen zijn. Zo stond er twee weken geleden bij de olijfolie winkel op het Gelderlandplein (020) een Italiaanse meneer voor de deur die verse truffels verkocht. Dat zijn toch dingen waar je culi hart sneller van gaat kloppen. Of niet soms?
Vorige week had ik het over het sambal project van manlief. Dat heeft meteen navolging gekregen op mijn werk. Ik werk in de Sweet Store in Amsterdam Zuidoost (!). Dit is een leerwerkbedrijf waar zeer moeilijk lerende, en zeer moeilijk opvoedbare kinderen de mogelijkheid krijgen om werkervaring op te doen in de horeca. Een van mijn leerlingen maakte daar haar eigen sambal door rode Madame Jeanette (zonder zaadjes en zaadlijsten), zout, knoflook, zoete ketjap en azijn in een keuken machine fijn te malen. Wat kan koken toch lekker en simpel zijn. Wel bewaren in de koelkast anders bederft het.
Als laatste verklap ik nog een keukengeheim, voorzover al niet bekend. Ooit jezelf afgevraagd hoe ze die peper maken die je vaak op je Surinaamse broodje kan krijgen? Je neemt wat gele Madame Jeanette, even in de keukenmachine fijn snijden en dan vermengen met een pot piccallily. Simpeler kan je het niet maken.
