Je snapt dat olijven die een half jaar 'in bad moeten' voor je ze kan verkopen duurder zullen uitvallen. Dus ging de industrie op zoek naar methoden om dit proces te versnellen, en waar een wil is, is een weg; et voila met een week of zo kan het ook. Vraag niet hoe het smaakt, maar dat doet de gemiddelde consument toch niet, dus niets aan de hand.

Terug naar het echte werk. Probeer eens bij een speciaalist goeie Taggiasca olijven te vinden en maak hier eens een tapenade mee.Ook heel geschikt voor het menu van deze week trouwens. De regel, bij olijven die door de klassieke pekelwater methode zijn behandeld, is : ontpit (snocciolate) staan ze op eigen olie, met pit nog op pekelwater. Zelf spoel ik olijven op pekelwater het liefst, omdat ze anders te zout zijn. Wantrouw 'speciaalzaken' die potjes met prachtige etiketten en bijbehorende lintjes verkopen, vaak is hier de verpakking belangrijker dan de inhoud. Olijven gevuld met pepers of knoflook zijn kennelijk van zichzelf niet lekker genoeg en moeten dus met heftige smaken 'bijgestuurd' worden; ik vind dat een olijf lekker moet zijn zonder toevoegingen.

Een andere variant waarmee ik mensen met een olijvenfobie om heb zien gaan, is de Bella di Cerignola, alleen de naam is al een gedichtje. Hele grote groene olijven met een smaak die veel mensen aanspreekt. Ook hier geldt natuurlijk dat ie van goede huizen moet komen, want zoals met alles is er veel kwaliteitsverschil. Er zijn natuurlijk nog veel meer heerlijke soorten, maar ik moet ook wat bewaren voor een volgend stukje!