De zon schijnt in Amsterdam. De terrassen zitten vol gelukkige gezichten. Tussen vijf en negen is het spitstijd voor bier en bitterballen. Er wordt gesjanst, geblikt en geblozen. Enkel het defilé van Slavische accordeonisten en klarinetspelers doet de zomerzotheid enigszins verschralen.
Voor terrassen zonder Bulgaarse en Roemeense straattroubadours dient Amsterdam uit te wijken naar buiten de grachtengordel. Op een daarvan had ik afgelopen donderdag een tijdschriftborrel. Bij Café Gent aan de Schinkel, vlak achter het Vondelpark bij de Schinkelbrug. Een droomlocatie aan een doorvoerwater voor vrachtschepen en ander bootjesverkeer.
Ook bij Gent aan de Schinkel een ongebruikelijke doordeweekse spits. De dienbladen met rosé en bier deinden over de hoofden, en wij deinden in dorstige vaart met de dienbladen mee.
Met acht man waren we. Amstel dronken we. Enkelen Bob-ten op cola light, maar kregen steevast spa rood geserveerd van ons tafelmeisje.
Een jong ding. Bloot topje, arrogante blik, groots draaiende billen. Eerstejaars, tweedejaars, Havo-eindexamen? Moeilijk te schatten. Wel duidelijk: haar laag uitgesneden spijkerbroek zat veel te strak en deed haar buik en heupen over haar broekriem knellen.
Na zo'n zes rondjes en twee schalen bittergarnituur vroegen we haar of we konden eten.
Zij keek ons tafeltje rond, trok een dommig gezicht en zei:
“Nee dat kan niet, jullie zijn met teveel personen.”
“Teveel personen?” gromden we in koor.
Ja, teveel personen.
We keken om ons heen, telden acht personen aan ons tafeltje en zagen een veelvoud daarvan op het terras en verder om ons heen.
“Ik ga weg”, besloot direct één van ons.
“Als het zo moet, ga ik ook”, zei een ander.
We vroegen om een time out, zwaaiden enkele briesende personen uit en bestelden nog een rondje vaasjes en cola light.
We kregen vier vaasjes en, jawel, een spa, en hoorden dat we nu wel konden eten. We waren te verbouwereerd om alsnog op te stappen en ondergingen in volle inertie wat er verder op tafel kwam.
En dat was cafépretentieus en te duur.
We bestelden nog een fles rode Chardonnay en een schaaltje gefrituurde aardappelreepjes, maar nee, dat extra schaaltje kregen we niet van ons steeds bozer kijkende tafelmeisje.
“Stel dat ze opraken", schaapte zij. "Dan kunnen we ze niet meer serveren aan mensen bij het hoofdgerecht. En daar horen ze bij.”
En weg was ze.
We keken elkaar opnieuw met holle ogen vol verbijstering aan.
Eerst continu cola light verwarren met spa rood, dan zitten we met teveel personen aan tafel om te eten, dan niks weten over Chardonnay en dan geen extra bestelling kunnen doen.
Klanten oprotten, wat doe je op mijn terras. Niks geen gastheerschap ook. Hoe durf je mij überhaupt lastig te vallen. Ik sta hier gewoon lekker voor mijzelf dom met mijn kont te draaien. Zoals al die jonge meisjes in de Amsterdamse horeca enkel in zichzelf lijken geïnteresseerd met als epicentrum Café Werck aan de Prinsengracht.
“Wat staat er eigenlijk voor naam op dat kettinkje dat je om je nek draagt”, vroeg ik haar, aangemoedigd door het zoveelste glas Chardonnay.
“Miroosje”, antwoordde ze.
“Miroosje, goh, dat is een aparte naam.”
“Ja, een gekke naam hè. Kan ik ook niks aan doen.”
Nee, Miroosjes kunnen er niks aan doen dat ze Miroosje heten. Miroosjes kunnen er ook helemaal niks aan doen dat ze sowieso bestaan en centjes moeten bijverdienen om veel te strakke spijkerbroeken voor hun veel te dikke billen te kopen.
O Amsterdamse horeca, verlos ons van de Miroosjes. En geef ons professionele barkeepers en klantgedienstig terraspersoneel met liefde en livrei. Dan nemen wij zelfs die muzikale Balkanterreur er bij.
Goh, wat een opwinding. Je zou er een droge mond van kunnen krijgen.
Nog maar een fles Chardonnay dan.
Een witte, bedoel ik.

[kader]
Oproep!
Onlangs was het weer raak. Een lunch bij het nieuwe Caffe Oslo. Van dezelfde eigenaren als de übergehypete Chocolat Bar in De Pijp. We moesten lang wachten op de lunch die maar niet kwam. Op het terras ruziede personeel met personeel, ruziede klanten met datzelfde personeel dat maar bestellingen naar de verkeerde tafeltjes bleef brengen, en even later een kok die boos de tent uitliep. En dat betekende einde lunch. De drankjes waren van het huis, dat dan weer wel. Misschien tijd voor een top 10 van Amsterdamse café's/eetcafés met de slechtste bediening? Doe mee. En een lijstje met goede adressen mag ook. Mijn top 2 goede adressen: Plancius (Plantage Kerklaan), Café Krom (Utrechtsestraat),