Toen ik het thema "vergeten groenten" van deze week zag, bekroop mij een gevoel van 'vergeten, vergeten, wat nou vergeten?'.
Blijkbaar vergeten we zo nu en dan wel eens wat. Vorige week riep Onno Kleyn ons op om de krulpeterselie bij het vuil te zetten en weer de vergeten platte peterselie te gaan gebruiken. Ons eigen Miss Review deed een noodkreet onze eetcultuur niet te vergeten en massaal in aktie te komen tegen fastfood-strips in Amsterdam Zuid-Oost.
Met wijn ligt dat natuurlijk heel anders... Sterker nog, die leggen we in een mooie kelder, onder constante temperatuur, zonder al teveel licht, om hem vervolgens een flink aantal jaar te gaan vergeten, hij wordt er vaak alleen maar mooier op. Maar toch denken we met grote regelmaat even aan deze wijn. Hoe zou het met hem gaan, zullen we hem al naar boven kunnen halen, ligt hij niet te lang.
Aan de andere kant zijn er natuurlijk wel wijnen die niet meer in ons systeem zitten. Terwijl het wijnen zijn die we nog geen 30 jaar geleden met liters tegelijk bij de slijterij haalden. Wat te denken van de volgende wijnen:
In vervlogen tijden waren mijn ouders groot aanhanger van de Elbling.
Elbling zeg je? Ja Elbling, een druifje dat in Ober Mosel in Luxemburg groeit, alwaar ze er een lichte, wat zurige witte wijn van maken. Hetzelfde geldt voor het Oostenrijkse Blaufränkischland, een gebied waar ze prachtig mooie volle rode wijnen maken. Maar ja, dan ontstaat er een 'klein wijnschandaaltje' en dan worden die wijnen jaren lang niet meer gedronken. Gelukkig zijn we er overheen en beginnen de Oostenrijkse wijnen weer razend populair te worden, want lekker zijn ze.
Voor het weekmenu 'vergeten groenten' stel ik voor om ook eens op zoek te gaan naar zo'n wijn die je niet wekelijks op je boodschappenlijstje hebt staan.
In het hoofdgerecht zitten wat zachte, romige en wat bittere smaken in de kardoengratin. Daarnaast ook weer de emmentaler die wat weeïg kan zijn en de truffelaardappels die wat gronderigheid hebben. Ik zou zelf naar een witte, niet té vettige en een niet te uitgesproken wijn grijpen, je loopt dan namelijk het risico dat het een zoete hap wordt.
Om in Oostenrijk te blijven moet je eens een Weissburgunder proberen. Dit is het equivalent van de Franse Pinot Blanc. Deze Oostenrijkse variant kenmerkt zich door een lichte niet overdadige kruidigheid en bovenal wat zuren die hem heel verfrissend maken. Een prachtig huwelijk met de zachte tonen uit het gerecht en een perfecte verfrisser om in deze warme dagen, tijdens het eten lekker buiten op het terras, in de tuin, op het balkonnetje of achter de geraniums bij weg te dromen. En dan vergeet je langzaam alles om je heen.
