De haring behoeft geen uitleg, daar weten we inmiddels alles van. Wanneer het een Hollandse nieuwe wordt genoemd bijvoorbeeld. Afgelopen woensdag was het zover! Uitgestelde vlaggetjesdag in Scheveningen. Een feestje voor Ginger en Spice, onze wôgtels (roots) liggen namelijk in deze mooie stad achter de duinen.

Terwijl sommigen van ons Hollandse Haring Happen in Hotel Hilton te Amsterdam, halen wij onze neus op en gaan, zoals ieder jaar harinkie happûh bij het Haringhuis aan de Vissershavenweg in Scheveningen. Geen hoogpolige tapijten of rookspiegels. Geen obers bij kaarslicht, champagne of Wedgewood. Wel TL-licht en betegelde muren, Blokker tuintafels en korenwijn uit plastic borrelglaasjes. Gefrituurde kibbeling met cadmiumkleurige remouladesaus. En ons harinkie van een vloetje. Mmm.

Het is druk en we wachten geduldig onze beurt af. We worden vriendelijk begroet door Ome Ed, Dirk, Tante Yvon en Ome Jan. Terwijl we wachten proberen we foto’s te maken van de man die de haringen vakkundig schoonmaakt (Ed). Hij kijkt argwanend op: “Jan! Jan!” Kè’tan, ze zèn fautoos aan ut make!”. “Wat mot dat, die vrâh is tog nie van de belastingdiens?” We moeten keihard lachen. Ginger reageert in haar moerstaal: “Zien wè er uit alsof we bè de belastingdiens werrekuh?” De gehele zaak bekijkt ons van top tot teen. Twee Oosterse ieniemini-vrouwtjes, de één voor de gelegenheid gekleed in rood- wit- blauw en de ander in een iets te zomers jurkje voor de wind- en regenvlagen die momenteel langs de Zuid-Hollandse kust waaien. Ed staart Spice glazig aan: “Nei, jè ben seker schaunhèds-specialis” “Je ben so maoi”. Weer lachen we kostelijk. Heerlijk, de logica van de man!

Spice dwingt respect af door vijf haringen te eten. Ginger heeft effe dop en vraagt om een refill van haar plastic borrelglaasje. Ome Jan maakt zich zorgen om zèn voorraad korenwèn.
Zes borrels, zeven haringen en een glas melk later om het vet van die Hollandse nieuwe vrienden te neutraliseren is het tèt voâh afschèt: dag Haagse vrienden, tot volgend jaar!