De oorspronkelijke gedachte: “dit is mijn laatste kans” en “ik ga er helemaal voor” leeft niet meer bij iedereen! Elke dag krijg ik de ziekmeldingen te horen: katers en voetbal zorgen ervoor dat de groep nooit meer compleet is. En van de aanwezigen valt er regelmatig iemand in slaap. Het is opvallend om te zien hoe de motivatie van leerling tot leerling verschilt. Een paar willen heel graag, vinden Jamie Oliver “een god achter het fornuis”, stellen veel vragen en vinden alles leuk. Anderen zitten (of staan) de lessen uit en hebben moeite om betrokken te blijven. De leerling die in Den Helder in de jeugdgevangenis zit wil het liefst acht dagen per week les. Maar of dat dankzij mijn lessen is…

Ik haal alles uit de kast: de video’s over de Britse TV-kok en legende Keith Floyd en de Franse sterrenverzamelaar Alain Ducasse brengen iedereen op het puntje van hun stoel. Ze walgen van de Franse stinkkazen die ik heb meegebracht en proeven van lamsoren en zeekraal. Rollenspellen gaan wonderbaarlijk goed. Als ik niet weet te vertellen waarom een zeewolf geen rondvis is, zijn de rapen gaar en snak ik naar de koffiepauze. Soms verval ik in boekentaal. Dan merk ik dat iedereen afhaakt. Als ik TMF-slang gebruik ligt iedereen krom van het lachen.

Voor de meesten begint de dag pas echt als we de keuken ingaan. De roux brandt aan, de bouillon staat te hard te koken en de kip droogt uit in de oven. Recepturen lezen en onder tijdsdruk werken blijken de grootste struikelblokken. Maar hier is het de aspirant koks om te doen: flamberen, blancheren, smoren en proeven. Ineens gehoorzaamt iedereen met een luide “bon chef”. De ambitie en het zweet spatten er van af! Vooral de jongens maken er een wedstrijd van om in de smaak te vallen. Niet zonder resultaat, want thuis hoef ik niet meer te eten na het proeven van al het lekkers.