Tel-Aviv is het kleine New-York.
Samen met echtgenote Els is hij drieëneenhalf jaar geleden zijn eigen restaurant met 30 couverts gestart in de bossen van Overveen. Over de gastronomie in Israël kan hij heel kort zijn: ‘Er gebeurt daar steeds meer en meer. Tel Aviv is wat mij betreft het kleine New York van het Midden-Oosten’. Roth heeft een uitgesproken mening over koken: ‘Iedereen die kookt is moleculair bezig. Koken is gewoon scheikunde, waar het draait om de verbinding en verandering van samenstelling van moleculen.’

Oesters en stikstof.
Zelf is hij altijd op zoek naar technieken om smaken te concentreren en te versterken. ‘Innovatief’ noemt hij zich zelf. Oesters, aan tafel besprenkeld met in stikstof gegoten zeewater, is een van zijn signature dishes waar hij met recht trots op is. ‘Een smaakexplosie die menigeen doet opschrikken.’ Opmerkelijk is dat Moshik Roth autodidact is als het gaat om zijn gastronomische inzichten. Zijn interesse voor schei- en natuurkunde is er altijd al geweest, maar pas sinds hij Els ontmoette heeft hij die kennis losgelaten in de keuken. Er zijn maar weinig koks op deze wereld die zonder een gedegen opleiding het zover hebben geschopt. Zijn grote voorbeeld is Alain Ducasse. Niet zozeer om zijn manier van koken, maar omdat hij een beweging in gang heeft gezet waar velen discipelen uit zijn voortgekomen. Ooit wil hij graag zelf zo beschreven worden, niet om de sterren maar om zijn volgelingen.

El Bulli.
‘Noem het een missie. Maar voor deze missie is geld nodig.’ Hij weet me te vertellen dat Ferran Adrià van El Bulli, het waarschijnlijk ook nooit zo ver geschopt kon hebben zonder de miljoenen van een grote foodfabrikant. Zijn moment is nog niet daar, maar er wordt hard aan gewerkt.