Als iemand het over sardienes heeft dan krijg ik gelijk beelden voor me van mooi weer, lekker eten en lekker drinken........juist ja, vakantie sferen.
Sardienes komen we veel in het buitenland op de menukaarten tegen. Veelal worden ze heel, gegrild aangeboden. In Nederland beginnen ook steeds meer mensen ze ontdekken, omdat het een zeer smakelijk visje is en erg goed te betalen.

Zie bij 00:00:58, hier wordt wederom een excuus gevonden om een goed glas wijn in te schenken.

Ik ben zo dol op de noot (ook al is ie soms een peulvrucht) in mijn keuken dat ik talloze toepassingen kan bedenken. Dit is op dit moment mijn topvijf. En de jouwe? Laat het me weten....

Nog een adres langs de kust? Beloofd = beloofd. Voor alle liefhebbers van Friesland, het wad, Vlieland en Terschelling: doe Harlingen. Daar, vlak bij de plek waar de boten naar Terschelling en Vlieland vertrekken heb je cafe-restaurant 't Noorderke.
Je kan voor de deur aanleggen met je eigen boot, ik eet er vaak als ik van een van de eilanden kom. Vis, spare ribs daar zijn ze goed in. En als je toch in Harlingen bent: ga even naar Galerie De Vis. Prachtig waddenwerk hangt daar. Hier méér info over 't Noorderke adres/tel.nr: Noorderhaven 17-19, Harlingen, 0517-415043

In het voorjaar vroeg Miss Family (Janneke Landsmeer) mij of ik haar wilde opvolgen als docent voor de nieuwe lichting Fifteeners...

Moeten wij, twee pinda’s, een culinair stukje schrijven over noten? Wordt lastig! De één is nog nauwelijks van de laatste anafylactische shock bekomen door het eten van een pinda terwijl de ander kampt met een pindakaassaus-trauma uit vroege jeugd. Als wij samen koken komt er dus geen noot of pinda aan te pas. Gaan we ergens eten wordt het moeilijker, want we moeten altijd benadrukken dat Miss Ginger aan een noten en pinda-allergie lijdt. Vanwege de zwellende huigen, opgezette kelen en uitpuilende ogen heeft Spice daardoor een pinda-fobie ontwikkeld.

Foto: Robvandervet.nl

“Yo, a Whiz wit.'
“One witout."
"I want a provolone wit.”
In de rij duizelt het van het cheesesteak-jargon.
Dat moet je wel kennen als je een bestelling doet en aarzel niet te lang met je keuze, want anders moet je achteraan de rij opnieuw aansluiten. Cheesesteak-verkopers staan niet bekend om hun geduld.
Wees daarom assertief en doe alsof je een regular bent.

Voor creatieve culinaire innovaties hoef je niet naar een sterrenrestaurant. Fastfoodketen Burger King introduceerde deze week een salade met kikkerbilletjes waar ook de rest van het kikkerlijfje nog aan zit. Een levend bewijs dat verse producten niet duur hoeven te zijn!

Barbecuen met kinderen heeft zo zijn voor- en nadelen. Omdat barbecuen met lekker weer gepaard gaat kunnen de kinderen lekker buiten spelen. En kinderen die geen vlees lusten moet ik nog tegenkomen, de vegetariërs daargelaten. Maar je bent meestal ook veel tijd kwijt aan de mis en place, behalve als je een barbecue uit het supermarktschap houdt. En ook gedurende de barbecue is er een paar handen vergeven aan vuur en bereiding. En last but not least, barbecuen is vaak een lang proces wat veel vergt van jeugdig zitvlees.

meer dan een komplete keuken

De gas barbecue van Viking brengt professioneel koken buiten de keukenmuren.
De roestvrijstalen branders van 6,5 kW zorgen voor een perfect kookvermogen, voldoende om elke onverwachte gast te voeden die "toevallig even langskomt" na de geur van de overheerlijke steaks opgesnoven te hebben.
Het krachtige draaispit aanvaart elke uitdaging tot roosteren, van een perfecte tonijnfilet tot een 11 kg wegende kalkoen.

Eindelijk....de BBQ gaat aan! Liefst op een echt houtskoolvuur voor een heerlijke roastingsmaak!

In de 17e eeuw leerden Franse piraten in het Caribisch gebied van de inheemse bevolking hoe je een geit kon bereiden boven een open vuur. De geiten werden "de la barbe au cul" (van top tot teen) geroosterd. De barbecue was geboren!

Het lijkt kinderlijk eenvoudig, de zon schijnt, het gras is gemaaid, de barbecue wordt onder een dikke laag stof uit de schuur gehaald.

Glaasje wijn erbij, kooltjes erop, de brand er in, nog een glaasje wijn. Vlees, vis en groente erop. Nieuw flesje openen voor tijdens het barbecuen en dan eens nadenken welke fles we gaan openen bij het eten...

Ach wat maakt het ook uit, onder smaakdruk van pinda- cocktail, knoflooksauzen en verbrand vlees proeven we nagenoeg geen wijn meer. Een goedkope fles bocht lijkt de beste keus.

Veel barbecues kunnen op die manier in een waar vineus inferno eindigen. Je gasten achterlatend met een (letterlijk) bittere smaak in de mond en een serieuze kater die de volgende dag door je hoofd blijft spoken.

Een beetje kerel staat zijn mannetje achter de barbecue, maar kiest daarbij ook de juiste wijn. Je hebt het fantastische weekmenu van Mister Kitchen 1 op het programma staan, dan kan je niet met een halve wijn aankomen.

Snel een aantal korte tips voor een geslaagde barbecue met topwijnen die niet duur hoeven te zijn.

Echt Nederlands; je koopt van alles voor de BBQ en nodigt vrienden uit. Tegen de tijd dat je eigenlijk het houtskool had willen aansteken, beginnen de eerste druppels te vallen en dan? Allereerst trek je een goeie fles wijn open want dat helpt alles te relativeren. Als je vanaf het tweede glas langzaam de ontspanning door je aderen begint te stromen, trek je je keukenkastjes open en blijk je veel rijker te zijn dan je dacht. Je had al stokbrood gekocht voor de BBQ. Het stokbrood snij je in dunne plakjes en bak je krokant in de oven. Hierop kan je van alles verwerken wat je eerst voor de salade wilde gebruiken. Maak een een klein kruisje boven in de tomaten en leg ze even in kokend water tot het velletje loslaat. Hierna direct in koud water zodat ze niet verder garen. Nadat ze teruggekoeld zijn snij je de tomaten in kleine stukjes en verwijder je de zaadjes. Snij rode ui in kleine stukjes (niet in de machine want dan wordt het pap; door te snijden hou je beet in de uitjes) en voeg (liefst verse) rozemarijn toe. Peper, zout, vers citroensap, knoflook en goeie olijfolie. Alles door elkaar en op het krokante stokbroodje en het eerste leed is al vergeten!

De Nederlandse haringgroothandel heeft besloten dat het haringseizoen op woensdag 14 juni van start gaat. Dat is twee weken later dan oorspronkelijk gepland. De kwaliteit van de haring is in de afgelopen week verbeterd. De verwachting is dat de twee weken extra de haring voldoende tijd geeft in optimale conditie te komen voor de verwerking tot Hollandse Nieuwe.

Vorige week werd voor het eerst in de geschiedenis besloten het haringseizoen uit te stellen. De natuur lijkt twee tot drie weken achter te lopen en ook bij de haring is dat merkbaar. Haring kan tot Hollandse Nieuwe verwerkt worden als hij voldoende vet is en het juiste voedsel in de maag heeft. Door het koude voorjaar was het voedselaanbod in zee klein, waardoor de haring mager bleef. “Met dit uitstel luisteren we goed naar de natuur en zullen we in staat zijn over twee weken een goede haring aan de consument te presenteren”, aldus Nico de Jong van de Nederlandse haringgroothandelsvereniging.

De veiling van het eerste vaatje Hollandse Nieuwe vindt op dezelfde dag, woensdag 14 juni, in de visafslag in Scheveningen plaats. Voor meer informatie kunt u contact opnemen met het Nederlands Visbureau, tel.: 070 - 33 69 655.

Wanneer is een haring een “Hollandse nieuwe”?

Naast een flinke Hollandse plensbui en slechte wijn zijn er nog meer factoren die je barbecuefeestje kunnen verpesten: slecht gezelschap. Bacteriën zijn daar zo’n typisch voorbeeld van. Ze komen zonder uitnodiging langs, springen in je eten en beginnen zich daar zonder enige gêne voort te planten. Deze party crashers laten na hun platvloerse orgie soms zo’n ontzettende bende achter in je eten dat jij –en de gasten die wél waren uitgenodigd- er ziek van worden. Meestal gaat het dan om een beetje diarree of een kleine braaksessie. Maar er zijn ook bacteriën die zo hard tekeer gaan in je lichaam dat je deze barbecue nooit meer zult vergeten. Maak kennis met Escherichia coli O157:H7.

Eindelijk een manier om je ongezouten mening te kunnen geven over al die goede, minder goede, briljante, maar ook prutwijn die er te koop is. Drie samenwerkende wijnblogs hebben het in de VS succesvolle Wine Blogging Wednesday naar Nederland gehaald, onder de naam Wine Blogging Wednesday goes Dutch.

Soms hoef je niet ver te reizen om te kunnen proeven en ruiken. Op zaterdag 24 en zondag 25 juni vindt in Breda op Landgoed Wolfslaar de derde editie plaats van de Salon van de Smaak. Een culinair festijn voor fijnproevers en levensgenieters, aldus het persbericht. En dat klinkt even pretentieus als veelbelovend. Dit jaar draait het op de salon om culinaire tradities en producten uit eigen land. En dat is mooi, want ons land heeft veel meer te bieden dan bintjes en boerenkool alleen. En dat weten nog altijd te weinig mensen. Vooral die groep dient zich te laten onderdompelen in het Smaaktheater. Daar vinden in samenwerking met het Gilde van Nederlandse Meesterkoks en Euro-Toques Nederland kookdemonstraties plaats. Niet bekend met deze koktoques? Dan moeten namen als Pascal Jalhaij (Chatillon) en Albert Kooy (BIg Diet) en Dick Middelweerd (De Treeswijkhoeve, Waalre) toch de smaakpapillen wakker schudden. Voor dorstige kelen wacht een compleet paviljoen met Spaans wit uit Rueda. Nog niet voldoende ontkurkt? Sommelier van het Jaar Edwin Raben presenteert zich met 101 verschillende wijnen waaronder druivennat uit Libanon als de Bachus van de Lage Landen. Zolang de voorraad strekt. Verder is er een culinaire boekenmarkt waar onder meer Ronald Giphart, Pierre Wind en Onno Kleyn hun schrijfwaar signeren, en proeverijen en workshops op het gebied van wijn, kaviaar, champagne, truffel, sherry, Oosterscheldekreeft, kortom, alles wat vreugde brengt in ons dagelijks leven. Tevens aanwezig: een kookelftal dat bier-spijscombinaties serveert, niet onbelangrijk in een tijd die bol staat van de bal. Surf voor het volledige programma naar: www.salonvandesmaak.com. Toegangskaarten kosten 15 euro. Bestellen via internet is goedkoper en dan wacht nog een aardige attentie ook.

Smaakvol sappig vlees, verse vis, BBQ aan en roosteren maar. Als ik tijd van te voren heb maak ik een snelle marinade die ik bijvoorkeur langzaam z’n werk laat doen. Liefst de avond van te voren al. Maar ook een half uurtje in een kruidenbadje doet wonderen.

Afhaalûh! Hét boekje voor de bankzitter met trek. De beste bezorg- en afhaaladressen in heel ons Oranje gekleurde land. Door IENS in kaart gebracht. En voor wie zelf culinair wil scoren, staat er ook een selectie internationale topsnacks van Mister Kitchen in. Makkelijk doch smaakvol te bereiden in de rust.

Afhaalûh! zit morgen, vrijdag 9 juni, gratis bij NRC Next. Op naar de kiosk dus!

Je krijgt het boekje ook bij een abonnement via NRC Next.

Wuh gaan naar Duitsland toe!!! Voor mij is dat een flink end oostwaarts, de Achterhoek vind ik al bijna Duitsland. Hotel café restaurant De Gouden Karper... dat klinkt niet alleen naar vroeger tijden, het is er ook als vroeger (maar wel leuk! en met een mooi terras onder de bomen! en een prima startpunt voor wandelingen (de bordjes en gekleurde paaltjes staan zo'n beetje op het terras! en voor zowel fietsers als motormuizen is de streek rond Doetinchem, Hummelo en Keppel ideaal. Mocht je met de motor gaan: pas op, want Bennie Jolink scheurt er rond.
De Gouden Karper dus, hier meer info. Een klassiek restaurant, echte obers, een prachtige gelagkamer. Mijn wandeltip vanuit de karper: lekker slenteren door het landgoed Enghuizen (de ober wijst je de goede kant wel op / kan niet missen als je even het Domineespaadje afloopt. Na ruim een uur ben je terug - terras!
adres/tel.nr: Dorpstraat 9, 0314-381214

Ja man, je leest het goed. Jullie mannen hebben de barbecue gedegradeerd tot barbaar-knoei. Meer kunnen we er niet van maken. De barbaarknoei –voorheen barbecue- is de vleesgeworden mannelijkheid. Geen kwaliteit maar kwantiteit. Scoren, snel en makkelijk. Nou, wij gaan nu ook makkelijk scoren. Met alle cliché’s die er over mannen en barbecuen bestaan. We zijn het namelijk zat om altijd maar de hete kooltjes uit het vuur te halen voor die mannen!

Voor mannen is de barbecue hét excuus om heel veel vlees te kunnen eten en om legitiem fikkie te kunnen stoken. In het Overtoomse tuintje van Miss Spice wordt in de zomer veelvuldig gebarbecued. Opvallend is de gretige aanwezigheid van mannelijke vrienden. Zodra ze uitgenodigd worden zie je de glinstering van vlammende kooltjes in hun ogen en boven hun hoofd danst een tekstballon die in kapitalen roept: “VLEUSS!” De vrouwen (lees: Ginger en Spice) staan in de keuken uren lang van alles voor te bereiden en te marineren: forel gewikkeld in dungesneden courgette, maiskolven met sinaasappel-mosterd boter, vispakketjes in bananenblad met een pikante boemboe van tamarinde, rode pepertjes en djeroek peroet, lamskoteletjes gemarineerd in citroen, knoflook en ansjovis, groentespiesjes in rode pepermarinade etcetera.

foto: Robvandervet.nl

Uit de keukens walmen massala's. Voor een filiaal van de Habib Bank houden burka-vrouwen een praatje. In winkeletalages hangen felgroene en kobaltblauwe sari's, en vind je tinnen schalen, chai-kopjes en Shiva-beelden, en overal klinkt Bollywood-muziek.
Bombay, Islamabad of Bangalore? Nee, we zijn in Birmingham. In de wijk Sparkbrook om precies te zijn. Een buurt met de hoogste kijkdichtheid Pakistaanse immigranten van Engeland en de wieg van balti, oftewel curry uit een wok met een platte bodem.

....vind je nog in de ijskar van Mario Santoli. Al 20 jaar staat hij op verschillende plekken rond Amsterdam. Wij troffen 'm net buiten Durgerdam onder aan de dijk op weg naar Uitdam. Daar staat hij elke zondag bij mooi weer. Het ijs is er in 10 verschillende smaken en wordt gemaakt door de beste Italiaanse ijsmakers. Echt zalig is het! Daarnaast is Mario een charmante Italiaan die geniet van het leven. Hij is bezig aan z'n laatste seizoen als ijsverkoper.

Dus, wil je er even tussenuit op de zondagmiddag, ga dan een keer wandelen of fietsen over de dijk bij Durgerdam en stop voor een zalig ijsje...

Een gesprek met Myriam Hendrickx, agrarisch ingenieur en sinds 1 april dit jaar algemeen directeur van Rutte & zn.

Komende week zal dan eindelijk de nieuwe haring vet genoeg zijn en op de markt komen. Wie aan nieuwe haring denkt, denkt aan Koornwijn. Een puur Hollands en op eikenhout gerijpt distillaat, op basis van moutwijn. Rutte & Zn is een van de weinige distilleerbedrijven die nog op geheel eigen kracht en recept deze jeneversoort brouwt. De reis voert naar Dordrecht, waar Simon Rutte in 1872 zijn eerste brouwsels aan de man bracht. De authentieke slijterij bestaat nog steeds met daarachter de distilleerderij en een museum waar tegenwoordig ook workshops gehouden worden. .

Proef! Oranjebloesem

De keuken van de Magreb is een rijke, met vele invloeden en varieert in smaken, van zout naar zoet, zuur en pittig. Kruidige en geurige specerijen zetten de toon, fruit en noten geven smaak. Het is een keuken die speelt met de juiste balans in de smaken. Een keuken die verleidt en verrast. Met Mina Abouzahra maakte ik vorig jaar een kookboek Proef! Oranjebloesem, waar we ingredienten en smaken uit de mediterrane en Marokkaanse keuken hebben gebruikt voor nieuwe recepten. Deze week als weekmenu drie recepten uit ons boek.
Wil je ons proeven? bij van Stockum Boekverkopers Noordeinde, Noordeinde 62 in Den Haag kun je as. donderdag 15 juni om 19.00 hapjes uit Proef! komen proeven (voor de niet diehard voetballiefhebbers). En ook op de Salon van de smaak op 24 juni in Breda ben ik aanwezig om te signeren. Waar je maar wilt.www.salonvandesmaak.nl

absoluut geen haast hebben

De tajine is een stoofpot. Dus neem de tijd! Het vlees moet uit elkaar vallen en de sappen van het vlees en van de groenten en vruchten samen met de boter of olie maakt een heerlijke saus. Deze saus is het lekkerst met stukjes brood te eten.
De tajine is van origine een twee-delig aarderwerk schotel en een kegelvormige deksel. Deze deksel houdt de stoom, sappen en aroma´s gevangen. Let op bij gebruik van deze aardewerk Tajines dat deze altijd met een vlamverdeler op het vuur gezet worden. Tegenwoordig zijn de onderste schalen ook van gietijzer gemaakt en is dit probleem er niet meer.
Een aantal traditionele gerechten van de tajine: lam met pruimen en amandelen ; vis met tomaten, gember en saffraan ; kip met olijven en ingemaakte citroen.
Hoe vinden jullie die kleine tajine? Gekregen van onze marokkaanse monteur Brahim.

Doordeweeks moet er gewerkt, geleerd, gezwommen, gejudood, gevoetbald, gespeeld en….gegeten worden. Daarom gaan we iedere zaterdagochtend naar de markt om de kelder aan te vullen. Het huishouden wordt opnieuw bevoorraad. Vers fruit, groente, kaas, vis, vlees en brood. Voor de hele week halen we genoeg voedsel in huis. Een gedeelte gaat in de vriezer en van de nu goedkope heerlijke tomaten maken we tomatensaus voor pasta en pizza.

Met dit warme weer is er niets lekkerder dan heerlijk mediterraans eten. Casa Moro is het boek met de beste authentieke gerechten uit de Marokkaanse en Spaanse keuken, zoals superstoofpotten en tajines, maar daar is het nu toch echt een beetje te heet voor. Bewaar die maar voor koelere tijden. Kies voor deze temperaturen maar voor de broden, salades en tapas. Het snelle platbrood is bijvoorbeeld ideaal voor picknicks. Of duik je terras eens op met een lekkere zeevruchtensalade.

Eigenlijk is het doodzonde dat landen met zo’n waanzinnig mooie eetcultuur, relatief weinig aan begeleidende dranken wordt gedaan. Als je kijkt naar godsdienst, is er nagenoeg geen ruimte om een alcoholhoudende drank te serveren, sterker nog het is verboden. Althans voor de autochtone Islamitische bevolking. Toeristen kunnen vaak wel vrijelijk bier en wijn krijgen, maar meestal is die van belabberde kwaliteit.

Thee, of berberwhiskey zoals ze het in Marokko noemen, is vaak de nationale drank. Langdurige en zwaarwichtige ceremonies gaan eraan vooraf (er moet namelijk wel een schuimkraag op de thee zitten), voordat de thee eindelijk in je kopje zit. Vol trots en wachtend op je mening kijkt de maker van de thee je aan, terwijl jij moet constateren dat het mier- en mierzoet, waardoor het nagenoeg niet drinkbaar is.

Het is een belediging voor de mooie tajines van Mister Tools om er een dij van een opgepompte supermarktkip in te proppen (als deze er al inpast). Op naar de goede slager dus. Naast de eerder in het zonnetje gezette Bresse-kip, brengen we nu eens haar Label Rouge-zuster voor het voetlicht. Als je gezondheid je lief is, als je geeft om hoe de kippen opgroeien, en als je echte kip met een volle smaak wilt eten en niet een witte, smaakloze homp met kipstructuur, dan zou ik naar dit logo uitkijken.

Edwin van de Sar is nog steeds niet helemaal bekomen van zijn ‘stervende zwaan-act’ tijdens de wedstrijd tegen Servië-Montenegro. Het arme ijskonijn stond stijf van de kramp, wat overigens heel goed het eerste teken kan zijn dat hij door de hitte bevangen was. Volgende keer een extra snufje zout in het eten voor Ed. Maar gaat dat ook gebeuren? Moeder Kluivert bemoeit zich al een tijdje niet meer met het eten van het Nederlands elftal, dus besloot ik zelf maar even te bellen met Johan Klein Gebbink, de enige echte Oranjekok. Hij zal wel druk zijn met spaghetti koken dacht ik nog, maar de culinair adviseur nam gewoon de telefoon op. Helaas is de keuken van het Nederlands elftal al net zo besloten als de meeste trainingen, want Klein Gebbink wilde of mocht niets loslaten. “Let u er wel op dat er wat extra zout in het eten van Sar gaat?”, probeerde ik nog. Maar zelfs dat bleef het geheim van de chef. Maar hopelijk heeft hij toch een klein beetje geluisterd, zodat de krampaanvallen van Edwin van de Sar hem en ons bespaard blijven.
Op de website van de KNVB geeft de kok een klein deel van zijn geheimen prijs. Klein Gebbink zou trouwens ooit kookles hebben gehad van mama Seedorf.

Ingemaakte citroenen zijn een belangrijk kenmerk van de Noord-Afrikaanse keukens, vooral die van Marokko. Ze hebben een sterke, onmiskenbare smaak en worden gebruikt in tajines, sausen, visgerechten en salades. Bij het inmaken (wecken) gaat men als volgt te werk:

Allereerst worden de weckflessen (eigenlijk glazen potten) grondig ontsmet, door ze schoon te maken met soda.
Daarna worden de flessen gevuld met de in te maken levensmiddelen (gekookte groente, vruchten, vlees enz.).
De flessen worden afgesloten met een glazen deksel. Tussen fles en deksel komt een rubberen ring, de weckring. Om het deksel op z'n plaats te houden wordt deze vastgezet met een beugel.
De potten worden daarna enige tijd in bijna kokend water geplaatst. Hierdoor ontsnapt de lucht uit de fles, zodat in de fles een vacuüm ontstaat. De beugel voorkomt dat het deksel van de fles gaat.
Als de fles is afgekoeld kunnen de beugels worden verwijderd. Als de pot dan sist (er komt lucht in de pot), dan is dat een teken dat het wecken niet goed is gelukt.
De levensmiddelen zijn nu lang (enige jaren) geconserveerd.
De fles kan worden opengemaakt door de aan het lipje van de weckring te trekken. Hierdoor wordt het vacuüm verbroken dat de deksel stevig op de pot houdt.

De productie van weckflessen (van glas en metaal) is omstreeks 1900 gestart door de Duitse firma Weck, opgericht door de ontdekker van het principe.

In Marokko wordt een speciale soort citroen gebruikt voor het inmaken. Deze is in andere landen lastig te vinden. Maar je kunt ook heel goed biologische citroenen gebruiken. De traditionele manier van inmaken duurt ten minste 2 maanden. Hier een recept waarvoor slechts 5 dagen nodig zijn....

Schaamteloos fastfood-beleid van Nederlandse overheid!

De gemeente Amsterdam heeft het plan opgevat om in Zuidoost een foodstrip te bouwen waar vier grote aanbieders van fastfood een plaats zullen krijgen, 'naar Amerikaans concept', aldus Bart van Vlaanderen van de Dienst Ruimtelijke Ordening van Amsterdam. Straks kunnen 50.000 werkenden zich vergrijpen aan de smaakverpestende, dikmakende en vooral fantasieloze burgers en vleesspiezen van 's werelds grootste gezondheidsbedreigende fastfood concerns.

Eetcafé Les Deux Ponts heeft een fraaie Franse naam, maar is zo Hollands als maar kan. Tussen Hoorn en Purmerend ligt het dorpje Oudendijk en daar, langs het water ligt Les Deux Ponts.
Bijzonder? Ja, want eigenaar Peter Geel vindt eigenlijk dat je zo snel mogelijk z'n tent weer uit moet. Er moet gewandeld of gefietst worden! Daarvoor heeft hij diverse folders voor je klaar liggen. Neem mee, ga een end lopen of fietsen en dan. Ah, dan mag je terugkomen om je prettig vol te laten lopen. Klik hier voor de wesite van Les Deux Ponts.
Een absolute aanrader voor de liefhebbers van het platte, Hollandse land. UIzicht over het IJsselmeer is ook gegarandeerd, want Les Deux Ponts ligt niet ver van de dijk.

Moshik Roth van ‘t Brouwerskolkje in Overveen.

Op de eerste mooie zomerse dag heb ik na de lunch afgesproken met Moshik Roth in het Brouwerskolkje te Overveen. Met enige afstandelijkheid beginnen we het gesprek. Zodra de foto’s genomen zijn en het glaasje champagne half leeg ontdooit Roth en steekt hij gepassioneerd van wal. Moshik Roth, geboren in Israël, is pas zes jaar actief als kok aan het werk en afgelopen jaar al bekroond met een eerste ster voor zijn culinaire talent – een prestatie van formaat.

We zijn deze week druk doende met Noord-Afrika, we spelen vandaag tegen Ivoorkust. Wat kan je dan beter doen dan de nationale drank van dat land opzoeken.

Ze houden het rustig daar in Côte d'Ivoire, qua wijn dan. Een groot deel van het land is Islamitisch. Naast water en thee, wat de belangrijkste dranken zijn, wordt er Palmwijn, of zoals de Engelsen zeggen Jungle Juice, geconsumeerd.

Deze drank wordt gemaakt van de oliepalm of Elaeis guineensis. Inkepingen worden in de boom gemaakt, waarna men bakjes aan de boom hangt om het vocht op te vangen. Dit vocht laat men gisten, waarna er een alcoholpercentage ontstaat van rond de 5%, maar dit kan flink schommelen. Gedestilleerd wordt het ook gedronken, dan is het vergelijkbaar met een soort wiskey...

De eerst komende wijnproeverij, wordt een palmwijnproeverij... Althans als we vanmiddag winnen.

Effe een kogte ùitleg âhvâh Haagse Harry. Tis een stripfiguâh waarvan de strips in ut haags geschrève zèn. Na Kaut en Bie is Haagse Harry de bekendste pegsâhnlijkhèd van de Haag en dus de vegpegsâhnlijking van meinig hagenees. Om zèn strip te begrèpe as nie-hagenees mot je dus soms de tekste hagtop ùitspreke. Fauneeties léze seg maar. So auk bè sommige ondâhstaande dialauguh.

foto: Robvandervet.nl

Tweeënhalve kilo Oosterscheldekreeft. Schoon in de fuik à 30 euro de kilo. Kreeftenvanger Jan van Westenbrugge krijgt een gelukzalige glimlach. “Ik denk dat deze jongen zo'n 40 jaar oud is. Ik vang jaarlijks vijf van die joekels, dus hopelijk is dit niet de laatste van dit jaar.”

Hij blijkt niet te stuiten, vreet vanuit het Noorden onze zeebodem kaal en is ook nog een dubieuze erfenis van vriend Stalin. Tot zover de nadelen van de oprukkende Kamtsjatka-krab. Het vlees geldt als een absolute delicatesse, in het warmere water groeien ze als kool en in Noorwegen lopen de krabvissers reeds slapend binnen (€75,- per bruto kilo!). Met 300.000 eitjes per 'worp' (werpen krabben Mister Fish?) en een levensverwachting van 30 jaar lijkt deze faunavervalser niet over te bevissen. Tijd dus voor maritieme actie! Cheffen.nl zal binnenkort aandelen uitgeven voor de de eerste Verenigde Kamtsjatka Compagnie, kortweg VKC. Een vloot hi-tec vissersboten uitgerust met titanium kooien zal dus op korte termijn kunnen uitvaren om dit rode gevaar te trotseren. VKC aandeelhouders zullen naast de verwachte koersexplosies verzekerd zijn van een divident in natura: jaarlijks zal er, net voor de kerst, een levende Kamtsjatkareus van minimaal 4,5 kilo thuis worden afgeleverd. Hieruit haalt u met gemak 35 krabcocktails. Maar u kunt er ook voor kiezen om uw eigen krab in een zoet water bij u in de buurt uit te zetten. Aangezien dit monster een absurd goed aanpassingsvermogen heeft, is het dan weldra mogelijk om een krabkooitje in de parkvijver uit te gooien... Binnenkort meer over de VKC, leest u vooral verder (hieronder een artikel uit het AD over deze tienpotige potentiële goudmijn).

Zo mooi als het klinkt toont het ook. Een soort ode aan vroeger, toen alles mooier en lekkerder was. Of dat zo is, valt te betwisten. Feit is dat er vele prachtexemplaren bij oude vergeten groenterassen zitten, en dat de smaken intens zijn. Roodpaarse bietjes, wit met rode bietjes, gele bietjes. Worteltjes in vele kleuren, van wit, paars tot rood. Saillant detail in deze WK gekte: niemand minder dan de Nederlanders vonden in de middeleeuwen de oranje wortel uit!
Wil je meer weten over vergeten groente: De Historische Groentehof wordt beheerd door de Stichting Vergeten Groenten en heeft als doel om de rijkdom aan historische, bijzondere en zeldzame groentes aan iedereen te laten zien. De Historische Groentehof bevat authentieke (bijna) vergeten groenten. De tuin bevat circa 300 rassen, zoals kardoen, Brave Hendrik, haverwortel, aardpeer, boksbaard, Katwijker peentjes, Belgische witte peen, Buggenummer Muuskes aardappels, oerkomkommertjes, schorseneer, pastinaken, aardamandelen, enz. www.vergeteneten.nl

Van het weekend kwam mijn echtgenoot triomfantelijk uit de provisiekelder met in zijn hand een muizenval voorzien van een stukje Leidse 20+ kaas en een klein licht grijs lijkje. Pedagogisch minder verantwoord dacht ik nog, vanwege de tere kinderzieltjes die aan de keukentafel aan het ontbijt zaten. Maar mijn oudste vatte het goed op. Hij riep dat het goed was dat de muis dood was want muizen houden van kaas en hij ook en dat de muizen maar van zijn kaas af moeten blijven.

sappen uit grassoorten

Je kunt er inderdaad sappen mee maken uit grassoorten. Uiteraard is dit apparaat ook geschikt voor het maken vam sappen uit fruit en het maken van puree, b.v. van tomaten of voor het maken van jam.
Via de trechter wordt het fruit door middel van een worm naar voren geperst. In de molen zit een verwisselbaar r.v.s. zeefje. De fijne zeef (1mm gaatjes) is voor sap en tomatenpuree en de ander zeef (1,5mm gaatjes) wordt vaak gebruikt voor het maken van jam.
Met de stelschroef aan de voorzijde bepaal je hoeveel pulp hij door laat terwijl het sap via het gootje er uit komt.
Omdat dit apparaat handmatig aangedreven wordt ontstaat er ook geen wrijvingswarmte wat ten goede aan het produkt komt.
Ik denk dat Miss Health daar meer over weet dan ik.

Toen ik het thema "vergeten groenten" van deze week zag, bekroop mij een gevoel van 'vergeten, vergeten, wat nou vergeten?'.

Blijkbaar vergeten we zo nu en dan wel eens wat. Vorige week riep Onno Kleyn ons op om de krulpeterselie bij het vuil te zetten en weer de vergeten platte peterselie te gaan gebruiken. Ons eigen Miss Review deed een noodkreet onze eetcultuur niet te vergeten en massaal in aktie te komen tegen fastfood-strips in Amsterdam Zuid-Oost.

Met wijn ligt dat natuurlijk heel anders... Sterker nog, die leggen we in een mooie kelder, onder constante temperatuur, zonder al teveel licht, om hem vervolgens een flink aantal jaar te gaan vergeten, hij wordt er vaak alleen maar mooier op. Maar toch denken we met grote regelmaat even aan deze wijn. Hoe zou het met hem gaan, zullen we hem al naar boven kunnen halen, ligt hij niet te lang.

Aan de andere kant zijn er natuurlijk wel wijnen die niet meer in ons systeem zitten. Terwijl het wijnen zijn die we nog geen 30 jaar geleden met liters tegelijk bij de slijterij haalden. Wat te denken van de volgende wijnen:

In het recept van deze week wordt over de truffelpiepers wat Fleur de Sel gestrooid. Niet iedereen heeft dit standaard in z'n keukenkastje staan en dus ben je dan al snel geneigd om het door een beetje gewoon zout te vervangen. Jammer, want Fleur de Sel is echt de moeite. Steeds meer (professionele) chefs merken dat verschillende soorten zout belangrijk zijn voor het eindresultaat. Fleur de Sel mag je wel de koning onder het zout noemen. Het is een proces van zoutwinnen dat tijdrovend is, en geen garantie tot 'oogsten ' geeft . Zeewater wordt in bassins gevoerd en door verdamping van het zeewater door de zon verhoogd de concentratie zeezout zich. Langzaam verwarmt de zon het zeewater en als het rond de 37 graden is begint zich een zoutfilm op het water te vormen. De concentratie zout is inmiddels bijna vertienvoudigd ten opzichte van het gewone zeewater. Het duurt ongeveer 8 dagen om deze 'zoutfilm' te laten vormen; in deze 8 dagen zijn regen en harde wind natuurlijk funest! Bij slecht weer kan je dus geen Fleur de Sel winnen.

Palmkool, kweeperen, opperdoesaardappelen, pastinaak; allemaal groenten die wij een beetje zijn vergeten, maar in zeventiende eeuw dagelijks op het menu stonden. Het Rijksmuseum Kookboek zet al deze groenten (en nog veel meer vergeten ingrediënten) weer opnieuw in de schijnwerpers. Tien meesterkoks van de GROTE restaurants lieten zich inspireren door de pracht en praal van Hollandse zeventiende-eeuwse schilderijen uit het Rijksmuseum.

De gezondste appel verliest aan populariteit

Oude vertrouwde appelsoorten als de Elstar en de Jonagold dreigen uit de schappen te verdwijnen. In het AD van vandaag staat een paginagroot artikel over de innovaties in “appelland”. Voor de ordinaire Jonagold haalt de Nederlander inmiddels zijn neus op en dus komen er nieuwe appelsoorten aan met trendy namen als Junami (zeker heel waterig?), Rubens, Kanzi en Wellant. Dat is eeuwig zonde, want de Jonagold blijkt de appel der appels te zijn. Boordevol goede stoffen en perfect voedsel voor geasfalteerde rokerslongen.

De week van de vergeten groente... goed idee. De laatste jaren wordt vlees toch al meer en meer garnituur van de groente!
Maar... er blijven altijd vlees-die-hards die gaan shaken als ze alleen maar groente en fruit in hun systeem krijgen. Voor hen zou Iberisch varkensvlees een heerlijke combi zijn met de pastinaaksouffle die mijn collega-Miss je deze week in het menu voorschotelt.

Het weekmenu bevat als nagerecht een verukkelijk recept voor een Tarte Tatin van kweepeer. Men noemt dit een Tarte Tatin omdat het deeg bovenop de vulling wordt gedaan en op die manier in de oven gaat. Net als bij de klassieke Tarte Tatin....

Zin in een paar wandeldagen Friesland? Gewoon recht-toe-recht-aan-lopen, weilanden, mooie wolken en frisse lucht? Dan is het Zevenwoudenpad echt een aanrader. Koop het boekje dat bij deze wandelroute hoort ("Zevenwoudenpad" te koop bij ANWB e.a. winkels, zie ook deze website), begin in Steenwijk en neem als overnachtingsplek een B&B boerderij waar je kunt slapen, ontbijten en ook lekker eten. De Nijenshof bijvoorbeeld, die mensen daar snappen helemaal hoe je een paar dagen verwend wil worden op het platteland. Lekker eten, vorstelijk ontbijt, prima bed en dat alles in een prachtige, landelijke, onthaastend-rustige ambiance (zie www.denijenshof.nl). Als je van tevoren even meldt dat je mee wilt eten, dan kookt de eigenaresse voor je en misschien ook voor de andere gasten. Inderdaad: op z'n Frans aan een lange grote tafel.
goedemorgen, uw natuurgek Kees in De Nijenshof.
Langs dat Zevenwoudenpad zitten meer prima adressen. Nog zo'n geweldige B&B boerderij: de Oerterper Gastenkeamers (luxe, goed ontbijt, geen lange tafel om samen te eten). Koken, daar heeft deze eigenaar geen zin in. Maar op fietsafstand (de fietsen krijg je mee, voor niks) kan de eigenaar je een paar goede restaurants tippen. Zo kun je Bourgondisch bunkeren tussen Friese autochtonen. B&B boerderij Oerterper Gastenkeamers vind je midden in het Friese land, in een comfortabel verbouwde boerderij, zie ook www.ogk.info Voor de echte natuurliefhebber: de Duurswouderheide is één van de wandel-hoogtepunten van het Zevenwoudenpad. De schapen moeten er achter een draadje blijven. Over ruimte hebben ze overigens niet te klagen, de Duurswouderheide is het grootste heidegebied van Friesland. . Het Zevenwoudenpad gaat verder, de volgende keer krijg je méér adressen van me, o.a. in Dokkum.

Inmiddels geef ik zes weken les aan de nieuwe lichting Fifteeners.
Over een maand doen de leerlingen het koks-examen en dan gaan ze een maand op stage bij de meest uiteenlopende restaurants in Nederland. Daarna gaan ze een jaar bij restaurant Fifteen aan de slag. Het is ongelooflijk hoe snel de weken gaan en saai is het geen moment...

Miss Spice zit in Cannes. Maakt overzeese tochtjes naar Saint Tropez en eet foie gras voor twee. Over de telefoon hebben we het over groente en mannen. Ze zegt: “Twee keer per dag zit ik hier in een restaurant. Met allerlei mannen en ik bespioneer wat ze eten. Ginger, de groente wordt altijd vergeten”.
En al kan het misschien verkeren, hoe we het ook wenden of keren, Vergeten Groente en Mannen, dat wordt een moeilijk verhaal. We draaien het om.

Deze week geen Mr. Global. Die zit voor een reportage in Lissabon en heeft zijn bestek meegenomen.

"Try the cock, Albert. It's a delicacy, and you know where it's been. "

Hulde voor degene die dit filmcitaat spontaan kan thuisbrengen! Een tip: we hebben het over een zeer illustere 'eetfilm'. Veel goede films met koken of eten als thema zijn er niet. Maar hierbij een top 10 met films die gegarandeerd honger, romantiek, lust of gewoon pure walging bij de kijker teweegbrengen.
Deze lijst staat nu nog op willekeurige volgorde maar vanaf morgen kan je via de poll meestemmen over dé absolute eetfilm aller tijden. Als je in deze top 10 een film mist die er niet in mag ontbreken, kom dan met een verdomd goed argument en wie weet...

1. La Grande Bouffe (1973)
2. Tampopo (1986)
3. Babette's Feast (1987)
4. The Cook, The Thief, His Wife & Her Lover (1989)
5. Delicatessen (1991)
6. Como Agua Para Chocolate (1992)
7. Eat Drink Man Woman (1994)
8. Big Night (1996)
9. La Cena (1998)
10. Bella Martha (2001)

Echte vrijheid, de vrijheid om te eten wat je wilt! Als alleenheerser in je keuken kun je jezelf gelukkig prijzen. Je bepaalt zelf wat, wanneer en hoe je eet. Dineren voor de tv, met een boek of in bed. Souperen in een schuimbad, je bepaalt zelf de etiquette. Daarbij is het de manier om de chef-kok in jezelf te ontdekken. Vergeet echter nooit dat het verwennen van hongerige gasten vakmanschap en vrienden oplevert. Wel zo handig alleen.

Het waren de Italianen die de eerste ijssalons in Nederland openden. Er werd toen nog niet gewerkt met moderne vriesapparaten. De eerste ijsje werden in een metalen ketel gemaakt die weer in een grotere ketel stond.
In de buitenste ketel werd een oplosing van zout en water met ijsgruis vermengd.
De wand van de binnenste ketel werd hierdoor bevroren en met een houten spatel werd de ijsmix tegen de wand gesmeerd. Even laten opvriezen en weer met de spatel los gemaak . Dit ging net zo lang door tot de massa homogeen was. De werking van de sorbetiere is nog precies het zelfde. Alleen zorgt nu een vries-spiraal die om de wand van de ketel is gemaakt dat de wand bevroren wordt en een schoep , door een motor aangedreven, zorgt dat de mix continu tegen de wand aan gebracht en weer afgeschraapt wordt.

Afgelopen week was ik zonder dat jullie het hebben gemerkt aan het eten in Frankrijk. In Normandië arriveerde ik in een enorm huis met het fijne opschrift Sainte Marie de la Mer. De koelkast was alreeds gevuld door mijn Franse vrienden, en dat ging zonder beperkingen. Alle soorten bier die je kunt bedenken, cider en pommeau van een plaatselijke producent, calvados, en dan heb ik het nog niet eens over de wijnen, kazen, patés, vleeswaren en ander eten. De stenen bbq buiten ronkte het hele weekend en was alleen uit als wij aan het strand lagen. Met een gevulde buik wandelde ik een paar dagen later door Parijs, om alles er weer af te lopen. Maar natuurlijk had ik wel een missie. Pierre Hermé, de meesterpatissier van Frankrijk was mijn doel. Zijn creaties zijn spannend en verrassend en zijn macarons beroemd en de beste van Parijs. Ieder seizoen ontwerpt Pierre een nieuwe collectie, waarvan acte in een heuse catalogus, een greep: caramel à la Fleur de sel, huile d'olive et vanille, americano pamplemousse au Campari, Fruit de la passion et chocolat au lait en Rose met heuse rozenblaadjes. Een uurtje later en 30 euri armer zat ik met mijn eigen doos macarons op nabijgelegen Place St. Sulpice en at ik mijn eerste Pierre Hermé.

Wat doe je als opvoeder met de taak je kinderen, met name goed, te leren eten? Een aantal dingen regelen zichzelf. Daarbij moet je denken aan ijs, friet, snoep, chips, pannenkoeken.........etc. Het bekende rijtje waarbij je als ouder de taak hebt de frequentie (zo) laag (mogelijk) te houden.

Als je dan toch alleen in die keuken staat is het altijd handig een flesje kookwijn in de buurt te hebben. En dan bedoel ik uiteraard niet de wijn die we straks door de mosselen gaan gooien, maar een lekker glas voor tijdens het koken.

Veelal wordt er vreemd gereageerd als je in je eentje een fles wijn opentrekt, om vervolgens heerlijk solo te gaan genieten van een mooi glas. Nou ik kan je vertellen, niets is minder waar. Ik heb zelfs bepaalde wijnen die ik uitsluitend in m'n eentje drink. Niet gestoord door de mening van anderen en langzaam de aroma's tot je laten komen. Soms een korte notitie maken, maar alleen als ik erg veel zin heb.

Het menu van deze week leent zich uitermate goed om alleen van te genieten samen met een flesje wijn. En als deze fles nou niet helemaal op komt, trek je hem vacuüm of zet je hem in de koelkast, rode wijn blijft vaak nog met gemak een paar dagen goed in de koelkast. Niet vergeten om hem vroegtijdig er uit te halen, anders is hij wel erg koud.

Maar goed bij het menu van deze week drinken we wit.
Mosseltjes worden perfect begeleid door witte, niet al te droge wijn. Helemaal omdat je ook wat room door de mossels doet mag de wijn best een wat zachtere ronde witte wijn zijn. Ik zou hier kiezen voor een jonge Entre-Deux-Mers. Dit gebied in de Bordeaux ligt tussen de twee rivieren Garonne en Dordogne. Mooie fris fruitige wijn komt hier vandaan, hoofdzakelijk gemaakt van sémillon, sauvignon blanc en muscadelle druiven.

En door de mosselen zelf? Daar kan je een eenvoudigere sauvignon blanc in mikken

Soms is het uitgeven van kookboeken echt op zijn allerleukst. Als auteurs uit het buitenland overkomen, bijvoorbeeld. Bezoek van Jamie Oliver is altijd een hoogtepunt, natuurlijk. Maar het zou zomaar kunnen dat de komst van Curtis dit hoogtepunt overtreft. Morgen tussen 17.00 en 19.00 uur lanceren we het kookboek van een nieuwe culinaire ster uit Australie/Londen: Curtis Stone bij Strand-West in Amsterdam http://www.strand-west.nl

Vorige week kwam in het menu Fleur de Sel voor, deze week doen de geroosterde paprika's mij aan een andere zeezout variant denken. In Wales zit het bedrijf Halen Mon wat ook een prachtige kwaliteit zeezout produceert. Het principe doet een beetje denken aan de wijze waarop Fleur de Sel wordt geproduceerd. Hier wordt het zeewater alleen binnen verwarmd in een soort bassins onder warmtelampen. De zoutconcentratie zorgt nu niet voor een 'film' van zout op het water, maar voor een soort zoutvlokken die juist naar de bodem zakken. Door het zeewater boven de 'vlokken' te laten wegstromen houdt men een zout over, wat eruit ziet alsof het geschaafd is. Dit zout geeft een soort crispy bite aan je gerechten en is ook helemaal biologisch. Ze maken ook een gerookt zeezout; zelfs het beukenhout wat ze gebruiken om te roken is biologisch gecertificeerd! Ik hou wel van dit soort freaks! Kruimel wat van dit zeezout over bijvoorbeeld de paprika's en versterk het gerookte smaakje . Ook lekker bij een visje, want niet iedereen heeft een rookoven thuis. Mister Tools heeft daar wel een oplossing voor, maar dit is makkelijk en lekker!

Voor zo’n grote bak mosselen draait een beetje solo man zijn hand niet om natuurlijk. Maar stel dat de bak toch niet leeg ging. Wat doe je dan met de rest? Uit je schulp kruipen natuurlijk, zoek het sociale contact weer op, bel je vrienden voor een borrel en serveer ze gegratineerde mosselen.

Het lekkerst is natuurlijk outdoor: gewoon op de bbq lekker laten zwartblakeren en voorzichtig alle zwarte velletjes erafpeuteren als de paprika’s zacht zijn. Afspoelen onder de kraan is voor een echte kok als vloeken in de kerk. Je spoelt alle smaak weg door het gootsteenputje.

ChefSpotting heeft bij de presentatie van Australian-cute-cook Curtis Stone twee Cheffen gespot!! Uiteraard twee vrouwelijke... Een officieel Cheffen T-shirt cadeau voor degene die deze flirtende culi-groupies met hun aliassen kan duiden én weet om welk Australisch schuttingwoord de dames zo overdreven moeten lachen!

Vorige week wandelde ik langs B&B adresjes in Friesland (lees hier). En, beloofd is beloofd, ik zou er nog wat meer noemen. Komt ie... echt hartsikke uniek is hotel Phoenix in Jistrum. Het is zo uniek dat ik er als vreemdeling niet naar binnen durfde. Hotel Phoenix is er voor de autochtone Jistrummer. Meer op mijn gemak voelde ik me in Dokkum. Daar is een oude abdij omgetoverd tot stadscafé, tot restaurant en tot hotel. Perfect! Als je er rustig wilt slapen in prachtige kamers (elke kamer is helemaal in het teken van één van de elf Friese steden ingericht! ze hebben daar dus elf kamers, snap je), vraag dan om een Elfstedenkamer in de dependance. De fraaie oude abdijkamers met balken en ander oud spul zijn wel mooi maar hartstikke gehorig.
Het café beneden is dan ook retegezellig en in het restaurant kun je, vóór je het café inrolt, echt goed eten (en 's morgens weer ontbijten). Zomer en winter een toptent: de Abdij van Dokkum.
Dan hebben we het dorp met stadse allure Beetsterzwaag!!! Misschien bekend van het dure hotel Lauswolt? Er is meer in Beetsterzwaag: restaurant Prins Heerlijck bijvoorbeedl, zit in een mooi oud pand. Op hun website zetten ze hun recepten on line!. Of Lyf's, een lekker informeel restaurant, zie hier hun website.
Volgende keer meer, ik weet nog niet waar (hoewel het wel eens Texel zou kunnen worden).

Even het volgende ter relativering van het stuk hierboven. Dames eet jezelf ook weer niet solo oud! Natuurlijk leven we in een onzekere relatie-hop-cultuur. Natuurlijk zijn mannen egoïstische cocks. Natuurlijk blief je niet alles wat wij jullie allemaal voorschotelen. Allemaal goede argumenten om jezelf eens lekker te verwennen in de keuken (desnoods met Viva-Vibo). Maar doe dit niet té vaak. Anders zie je jezelf met je single buurtsupermandje elke dag ouder worden en en eindig je met een peperdure butler als laatste gezelschap. Nergens voor nodig want koken is de manier om jezelf in te laten pakken. Geef de man alleen de ruimte in de keuken en stimuleer hem! In alle opzichten. Dan valt er uiteindelijk samen heel wat smakelijks te slikken en blijven (culinaire) hoogtepunten zeker niet uit.

Hoe krijg je ze als man zover, die vrouwen? Dat ze het slikken als zoete koek? Simpelweg oefenen. Op jezelf, met jezelf. Solo dus.
Doen wij ook. Lekker in je eentje genieten. Na een lange inspannende dag vinden we het heerlijk om op onszelf los te gaan. Wat niet altijd tot hoogtepunten leidt trouwens. Zo leerden we tijdens solistische sessies dat broccolipuree met truffel niet te vreten is en leidde verspilde liters spumante en Stolichnaya uiteindelijk tot de perfecte verhoudingen voor sgroppino.