
Foto: robvandervet.nl
“Langostinos de Sanlúcar.” Met een uitbundige zwier zet chef Fernando Hermoso van restaurant Casa Bigote uit Sanlúcar de Barrameda een bord met de vermaarde gestreepte garnalen op tafel. Gevangen voor de kust in zee, maar opgegroeid in de Rio Guadalquivir. “Dankzij dat zoete rivierwater hebben ze een iets zoetere smaak en een ietsje meer vlees, en dat maakt ze zo bijzonder”, zegt Fernando. Zodra hij onze lege glazen ziet, gebaart hij onrustig om zich heen. Hulp blijkt dichtbij: een ober reikt hem in het voorbijgaan een fles manzanilla, en spinnend van tevredenheid vult Fernando de glazen. Want, zegt hij, er is geen betere combinatie dan langostinos en manzanilla, de twee specialiteiten van het Andalusische stadje Sanlúcar de Barrameda dat ligt aan de monding van de Rio Guadalquivir, aan de Atlantische Oceaan in Andalusië.
Die ligging garandeert niet alleen visnetten vol langoustines, maar ook luchten vol koele Atlantische zeewinden, die vrij en blij mogen waaien door de bodegas van Sanlúcar waar manzanilla in eikenhouten fusten ligt te rijpen. Dankzij die zeebries krijgt de wijn een extra laagje flor. Zeg maar een stevig dekseltje gistschimmel dat manzanilla zijn karakteristieke knisperfrisse smaak geeft en de wijn nog zilter en kurkdroger maakt dan fino, een andere droge sherrysoort uit Andalusië.
Want dat is manzanilla: sherry.
Stop ho, denk niet direct aan dusters en diëten, en troosteloze Vinex-wijken met desperate housewives die om tien uur 's ochtends al de eerste sherryflessen Euroshopper ontkurken, o nee, dit is manzanilla, een kwaliteitswijn die door die wonderbaarlijke pas de deux van palomino druiven en zilte zeewind nergens anders ter wereld gemaakt kan worden, vertelt Pelayo García van Delgado Zuleta, één van de 25 manzanillahuizen in Sanlúcar en producent van La Goya, de primus inter pares van alle manzanilla's.
“We hebben onze manzanilla vernoemd naar de artiestennaam van de beroemde flamencodanseres Aurora Jauffre. Vanwege de delicate geur en smaak hebben veel manzanilla's vrouwennamen, en worden andere sherrytypes als fino, amontillado en oloroso meer geafficheerd met mannen en stierenvechten.”
Met Pelayo lopen we door San Lúcar dat een rijke handelsgeschiedenis heeft. Magelhaes vertrok er voor zijn reis rondom de wereld en Columbus lichtte er zijn anker voor zijn derde reis naar Amerika. De steile straatjes worden omzoomd door basilieken, kloosters, kastelen en paleizen. Verstopt tussen al dat toeristisch fraais liggen nog een paar eeuwenoude bodega's van zijn wijnhuis dat al stamt uit 1719. En Sanlúcar kent één van de allerleukste pleinen van Andalusië: het Plaza del Cabildo. 's Avonds gevuld met een mensengezoem dat je van ver kunt horen.
Op de terrastafeltjes staan flessen manzanilla in koelers. Jongeren bestellen rebujito. Een manzanilla on the rocks met een flinke scheut Spaanse 7-Up. Manzanilla kan je niet vroeg genoeg proberen.
Pelayo duwt ons naar binnen bij Casa Balbino, vermaard vanwege de tapas. Hij adviseert gefrituurde chanquettes (de kleinste vis van Spanje), tortillitas de camerones (knapperige garnalenkoekjes) en puntillitas (gefrituurde baby-pijlinktstaartvis). De manzanilla blijft overal bij overeind. Door de überdroge smaak blijf je de verschillende tapas ook proeven, en dat kun je na alweer een paar slokken witte of rode wijn vaak niet zeggen.
“Vraag in Sanlúcar nooit om een La Guita”, tipt Pelayo, “want dat merk komt van een aantal heren zonder sherry-achtergrond, en erger, ze komen uit Jerez de la Frontera.”
En met die stad onderhoudt Sanlúcar een speelse haat-liefde verhouding. In Jerez huist namelijk het Spaanse opperorgaan van sherry: de Consejo Regulador de las Denominaciones de Origin Jerez-Xeres-Sherry-Manzanilla Sanlúcar de Barrameda y Vinagre de Jerez. Deze hele mond vol promootte nauwelijks manzanilla, wel sherry's uit de bodega's van Jerez. Maar de wraak van Sanlúcar is groot. Meer dan de helft van de Spaanse sherryplas bestaat intussen uit manzanilla. Lekkerder verloochent zich niet.
Anderhalf uur later staan we in één van de drie alleroudste tapasbars van Andalusië: La Habana, begonnen in 1903. Op de toog ligt een viertal tapas van de dag, erachter hangen vaten manzanilla aan de muur. Manuel Acebedo tapt die al 15 jaar lauw uit het fust. De bestelling schrijft hij met krijt op de bar.
Stamgast Paco Enriquez begint na alweer een glaasje een fandango. Heel even duren zijn uithalen maar, want Paco heeft niet zo'n lange adem meer. 95 is hij. Hij heeft jarenlang op het land gewerkt.
“Manzanilla en vrouwen hielden mij jong,” pocht hij.
Na afloop van zijn recital slaat hij omstanders grijnzend op de schouders en lacht hij voor iedereen zijn enige twee tanden bloot.
Of je van manzanilla jong blijft, valt te bezien. Je krijgt er in ieder geval gesmeerde stembanden van. En het is goed voor behoud van minimaal twee tanden. Ook niet onbelangrijk als je bij een glaasje graag langostinos of tapas eet.
Manzanilla La Goya is te krijgen bij de betere slijter. Informeer bij importeur: Karel de Graaf Bourgogne Agenturen, tel: 020 - 664 1595. Ook Solear van het huis Barbadillo is een prima manzanilla, nummer drie in de manzanilla top drie: Deliciosa van Valdespino. Manzanilla is fantastisch bij Hollandse Nieuwe. En anders weet Mr. Beverage er nog wel een paar superhapjes bij.


























Reacties (3)
Wat een toeval! Laat ik nou morgen een sherry-feest geven voor mijn dertigste verjaardag.
Ik serveer ze van jong tot oud. Dit staat er op het menu: Salmorejo cordobes (gazpacho maar dan dikker met een snufje komijn), mini-pita's met lamsgehakt, Toscaanse kippenlevertjes, vispakketjes in bananenblad met een milde curry, gesauteerde gnocchi met manchego. Een salade van paddenstoelen en sherry-azijn, en een witlofsalade met een blauwader uit het Picosgebergte. De flourless chocolatecake naar recept van mijn goede vriend Roberto Baldeschi staat nu uit te dampen op tafel, die is zo lekker bij de stroperige zoete Pedro Ximenez.
Misschien kan Mister Beverage me tips geven welke sherry het best bij welk hapje gaat? Ik kan het natuurlijk wel alleen, maar een beetje hulp van een Mister kan geen kwaad!
Miss Ginger | 20 mei 2006 01:07
Ginger,
Wat heb je veel lekkers. Leuk idee zo'n sherry-diner. Je vervoert iedereen met je culinaire toverstaf in duizelingwekkende vaart over de hele wereld. Ben nieuwsgierig naar de choco van 'je goede vriend Roberto Baldeschi'. Chocolade en PX: zoetere verleidingen zijn er niet. Voor de rest: met alleen al een koude manzanilla kom je een heel eind. Omdat je dan je hapjes blijft proeven. Dry Sack amontillado met die kippenlevertjes, hmm. Harvey Bristol Cream, ook fijn, ahankelijk van de bereiding van je levertjes. Vergeet niet af te sluiten met een Brandy de Jerez. Mijn favoriet: Capa Negra van Sandeman. Muoi bien. En nog gefeliciteerd met je verjaardag. Wanneer gaan wij kaarsjes uitblazen? Ken nog veel meer bijzondere smaakcombinaties. Maar aan Mr. Beverage kan ik natuurlijk niet tippen.
Mr. Global | 20 mei 2006 09:08
Señorita Jengibre,
Mr. Beverage is wat laat. Het feest is reeds gepasseerd. De eerste dertig lentes ook. Maar Global heeft tijdens mijn afwezigheid op waardige wijze mijn taken waargenomen. Waarvoor veel dank. Ik had het bijna niet beter kunnen bedenken.
Wellicht dat een kleine toevoeging van mijn kant nog iets kan betekenen. Manzanilla vind ik meestal voor het 'gemiddelde' gerecht iets te strakdroog en te zilt. Het matcht perfect bij gerechten die ook het ziltige hebben. Mijn ervaring is dat daar één of twee glaasje van wordt gedronken en dat men dan wat anders wil.
Ik zou (als je het op Sherry wilt houden ;-)) altijd, naast de perfecte suggesties van Global, een mooie gekoelde Fino paraat hebben. Heel eenvoudig, goed drinkbaar, en daardoor heel toegankelijk en passend bij veel gerechten.
Hoe bevielen de gekozen sherry's bij je gasten uiteindelijk?
Señor Bebida
Mister Beverage | 26 mei 2006 16:01